Saturday, 05 de July do 2008

E pur si chove.

Trompadas de alegría

   Hoxe pola tarde, despois dun día de traballo tedioso e sobrecargado de funcións estranas ao meu posto, no canto da siesta coa que me agasallo algúns venres, deume por mirar as novas na rede.

   A primeira na fronte. Lleo que o último número da revista “El Jueves” foi secuestrado hoxe por mandato xudicial. Hai máis información en moitísimos sitios da rede, entre deles meneame e “La Tejedora“.

   Despois de sorprenderme un pouco, xa que eu merquei ese número hai dous días (agardo non ter en cuestión de minutos aos G.E.O. botando abaixo a porta do meu piso para requisarme pola forza dito exemplar), pregunteime se realmente somos tan libres como cremos decote.
   Porque mentres teñamos que proclamar, sendo fieis á realidade, “Co/coa xxxxxxxx batemos” mal imos.
   A verdade é que a Igrexa xa pasa desas guerras, quen teña lido algunha historia de “Obispo Morales” de Ja, xa se dará conta que ten moitas máis papeletas para ser denunciada polos da sotana que a portada deste número 1.573.

   Por suposto, estamos deixando aparte o formalismo que o xuiz obviou (e sendo xuiz non se deben obviar) como é que en ningún lugar na portada nin na revista se di que os debuxos corresponden a ningunha persoa en concreto. Supoño que o xeito de facer o asunto ben é contratar un perito que afirme que os debuxos “imitan moito” ós príncipes. Delirante peritaxe. Delirante e sen validez algunha.

   Por outra banda o xuiz esixe ao director de “El Jueves” que identifique o autor ou autores do debuxo. Pero meu rei… teño a portada diante dos fuciños e o debuxo ven claramente ASINADO polo seu debuxante e polo seu guionista. Hai que graduar a vista.

   Por último, como dicía o director e o debuxante en diversos medios a demostración de que a medida é anacrónica e de extrema excepcionalidade (non proporcional ó mal inflixido polo debuxo, que ahí está a clave xurídicamente, penso) é que o xuiz que ordenou o secuestro da publicación, mandou á policía ir á sede do medio a confiscar os “moldes” ou “planchas” da citada portada… RISAS. Pero home de deus, se hai anos que non existen tales “moldes”, ergo… non hai nada que confiscar. Este debeuse quedar nos tempos de “Primeira plana” de Billy Wilder (grande filme que por outra banda non habería que mesturar neste noxento asunto e inmenso director nado en Galicia (si, si, o que ledes)).

   É tan marabillosa a Constitución que ten o estado español? ¿Garante as libertades e a igualdade? Para min a resposta é que aínda cumpríndoa e deseñando leis totalmente constitucionais, non se garanten as liberdades nin a igualdade ante a xustiza e poderes públicos de tódalas persoas. Si, amigos, aquí aínda hai castes. Con “intocables” e todo.

   ¿Que dirá Libertad Digital de todo isto?. A prol da liberdade?, a prol da Coroa?, a prol de “El Jueves”?, en contra de Conde Pumpido?, a prol do xuiz?, a prol da policía?, en contra dos debuxantes?, a prol dos quiosqueiros? Todas as anteriores a un tempo? Ninguna das anteriores?? Creo que coma sempre non o terán moi claro, agás no caso de intervención por parte dos seus amigos ou inimigos (como o fiscal xeral por exemplo), que será cando a súa liña editorial se faga cristalina e unidireccional.

   Nestes momentos é cando máis gañas teño de sair á rúa e a cada persoa que atope darlle, nos fuciños, unha trompada de alegría. Pero coma todos, despois destes minutos de desacougo pensando que non vivimos do xeito que pensamos que vivimos, marcharei á cama e mañá erguereime cedo, collerei a toalla e sairei pola porta cantando o de: “Moito me gusta tumbarme na areia da praia sereia […]”

   P.P.Hai uns minutos vin este encontro dixital co debuxante da portada, que me parece realmente xenial.

20 Xullo 2007 | Clasificado como Barely Legal, Cançao por testa, Carmina comulgapta, Porno N'Contrariar | 3 Comentarios 

Porque eu

[…] teño unha banda de rock and roll. Ou iso parece.
Resulta que teño un amigo que se atopaba inmerso no proceso de creación dun grupo musical, con máis entusiasmo que acerto. El sabe tocar o saxo e un pouco a trompeta e xuntouse cun coñecido con parecido forzado a Frank Zappa (que deviría en líder do grupo) que sabía tocar a guitarra eléctrica. Entre os dous foron quen de atopar un aprendiz de machacador de batería, que alomenos leva o ritmo e un tipo que ten unha lixeira idea de tocar os teclados. Conviron en que o guitarrista exercería as funcións de vocalista habitual e os outros ademais de tocar o que puideran farían os coros e incluso poderían cantar algunha canción de cando en vez.

Un día quedei co meu amigo e inesperadamente vinme no medio dunha reunión fundacional dunha banda musical. Eu non tiña interese algún no tema e contrastaba a miña comtemplación do partido de fútbol sub-20 que había na TV do bar coa ruxidora discusión sobre o nome do grupo. Despois de escoitar algúns nomes realmente estúpidos, pensei que estaban nunha competición para ver quen dicía a chorrada máis monumental, daquela tomei a palabra e pregunteille ao líder oficioso da formación: “E ti como te chamabas?” El mirou para min con poucas ganas de falarme e deume o seu alcume para os amigos, eu repliquei: “Non, home, nome e apelidos.” El díxomos con cara de desconfianza. O meu cerebro en 5 milésimas de segundo arranxou un chisco as súas iniciais e a miña gorxa cuspiu: “Xa está, o nome é: ‘HADO y lo mejor de cada quásar‘” Engadín que polo mesmo prezo podería darlles un par de frases para cando lles preguntaran o porqué do nome.
Para a miña sorpresa, ninguén comezou a rir, o cal me desilusionou un pouco, pensara que a miña chorrada gañara o campeonato.
O que veu despois pódese adiviñar, os presentes, pero sobre todos o líder quedaron encantados co nome, o xefe díxome que podía formar parte do grupo como letrista e facer coros ou mesmo cantar algunha tonada. Eu sabía e sei das miñas limitacións melódicas principalmente como productor de son (máis das que teño como consumidor), pero atrevemento non me falta así que aceptei a proposta.

E aquí me tedes, tirándolle das orellas a Zajar por non terme o samovar listo e un anaco de queixo co cal aguilloar a criación da letra dunha canción que me encargaron para mañá.

Por certo o líder, agora si que xa o é oficialmente, é un tipo curioso. O meu amigo coñecíao por persoa interposta (proxy que din os americanos) e parece que dará para escribir máis dun post. Máis madeira!!!!

P.P. Non o busquedes, o grupo aínda non ten web nin fixo aparición en público ningunha. E non apostaría porque a chegue a facer, nin local de ensaio temos. E se dependen de que eu lles escriba algo que funcione despois de poñerlle música, xa podemos adicarnos a ser un grupo “revival” e tocar nas ceas mítin do Partido Galeguista… Carto seguro.

4 Xullo 2007 | Clasificado como Cançao por testa, Grandes series, Personaxes | 2 Comentarios 

Feels good to be a gangsta

Hoxe a mañá, deume por practicar o san exercicio de ver de novo “Office Space“, traducido por estes lares como “Trabajo basura” (de onde supoño tomou o seu nome a interesante web que hai que revisar sempre antes de entrar nunha empresa do sector tecnolóxico). Con este filme pásame como co porco, aproveito todo, a banda sonora, o traballo dos actores, os estereotipos empresariais, a rapaza, etc.

Despois de ver escenas memorables, como na que Peter entra na súa empresa mentres soa de fondo a canción “Damn, it feels good to be a gansta” dos Ghetto Boys, ou na que os tres protagonistas lle dan o seu merecido a unha impresora mentres escoitamos “Die mutha fucka die” dos mesmos intérpretes, empecei a preguntarme que tería sido dos actores desa peli, a verdade é que, agás a Jennifer Aniston que todos coñecemos, non me soa de telos visto en serie ou filme ningún.

Andaba eu ao mediodía tentando facer memoria, comendo e vendo a tele (demasiadas cousas a un tempo, seino) cando aparece en La Sexta un anuncio de “Standoff” (Los negociadores), unha serie que será estreada en breve pola canle de Emilio Aragón, e que conta como protagonista co actor que da vida a Peter Gibbons na nosa película de cabeceira: Ron Livingston.

A película da que falo mostra con grande humor moitos dos estereotipos humanos e situacións que podemos atopar en calquera traballo hoxendía. Por exemplo, o xefe explotador, estúpido e incompetente; o directivo burócrata que está fóra da realidade da empresa; os asesores externos tocapelotas con ideas revolucionarias; os empregados inútiles que só siguen na empresa porque non teñen collós de despedilos; os putos cotillas; os mega-currantes e por suposto, os ascensos por razóns disparatadas. Todo iso cuberto por unha desabafante capa de fracaso persoal xeneralizado, recoñecido ou non.
Pero ademais de presentar este panorama tan desesperante (e real, diría eu), tenta convencernos de que cando as cousas non se poden poñer peor, poñeranse peor aínda, pero despois de tocar fondo, empezarán a mellorar. Amósanos esa saída do fracaso persoal mediante unha ruptura radical, que, con moita sorte, sae ben.
Como dicía Michael Bolton (non o pallaso sen talento, só unha coincidencia) despois de que a impresora atascara por enésima vez o papel: “Ten sorte de que eu non leve un arma…”

17 Xuño 2007 | Clasificado como Cançao por testa, Documentos canónicos, O traballo infinito | Deixa un comentario 

Oda a unha urna galega

Se Anxo Quintana me apertase contra o seu corazón, suprimiríame a sua existencia mais forte? Disque todo Anxo é terríbel, pero non sei se neste caso será para tanto.

E non é que admiremos á carracha, por muito que serenamente desdeñe gobernarnos. Nen ao Papa Clemente, que ardorosamente desexa facelo, afogándonos en bicos e apertas.

Mentres os políticos non se poñen de acordo, a miña querida patria non ten goberno. E eu sen ler aínda o Plan Xeral de Oblómovka… e sen escribir a carta ao administrador da miña aldea… Mañá, mañá, cando atope un anaquiño de tempo e de papel.

A media verdade é beleza enteira ás veces; non precisas saber mais.

Pero que sopor se apodera de min. Diría que xa estou durmindo, soñando, viaxando cara a Oblómovka da miña infancia. Estarán as suas rúas por sempre en silencio? A miña alma quere ir para alá; poderá volver para dicir, polo menos, por que está desolada? E alá, na Oblómovka onírica, haberá urnas? Terán xa alcalde? Respeitarase a lista mais votada? (Mmm… e o que é mais importante: terán os mujiks dereito ao voto???)

8 Xuño 2007 | Clasificado como Aínda non sei | Deixa un comentario 

Son de Purrela

Un amigo da terra faloume dun programa da TVG, “Son de Estrelas” i eu achegueime polo sitio web da CRTVG e comprobei que tiñan á disposición de tódolos navegantes as gravacións dos programas emitidos.
Revisei uns cantos minutiños de varias emisións, e descubrín con ledicia que a miña capacidade de asombrarme e morrer coa vergoña non baixou nin un chisco. O programa en cuestión é unha “Parada dos monstruos” empezando pola súa presentadora, vestida con gran gusto polo curmán chosco do sombrereiro tolo de Lewis Carroll. Presentadora que non sabe falar en galego e que mellor faría adicándose as súas aparicións estatais mirando pra onte.
Despois temos de todo, o loira cachas, surfeiro e socorrista, a gorda con cara de carreteiro difícil de mirar, a do fuciño en S, o do tupé recén estreado, cambios de “look” todoacén, maquillaxes putiles, intros costumistas dos/as concursantes, comentarios penosos da presentadora, traduccións imposibles ao galego que provocan pura piedade dos guionistas e cantantes.
Ademais, os “cantantes” fano fatal, pero iso é o de menos, é a gracia deste tipo de enxendros televisivos. Se algún quería facerse artista, cando remate o programa serán conscientes de que calquera porta que tiveran entreaberta pechouse ó entrar nese festival do embromado estético e sonoro.
Como mostra, unha muller que integra o xurado comparou ó loiro surfeiro con Fernando Esteso vestido de branco agarrado a unha palmeira imitando a Julio Iglesias. Un símil moi propio.
Por se alguén non o advertira trátase dun concurso, no que os elementos concursantes representan cada un a unha comarca distinta de Galicia.
Unha imitación cutre dunha cutrada intelectual e estética, cando se trata de ir máis alá, non hai quen nos veña a plantar salgueiros.

23 Maio 2007 | Clasificado como Cançao por testa, Grandes series, Personaxes | 2 Comentarios 

Por unha presada de machacantes

En Terra das Sombras, C.S. Lewis pregúntalle a un seu colega algo así como: “non tens a sensación de estares malgastando a tua vida?”, o outro ergue a vista dos seus papeis e responde con tranquilidade: “naturalmente”.

Mesmo eu, meus queridos discípulos, por veces flaqueo na miña, nosa, fe oblomovita. Asáltanme pensamentos do estilo: “será unha perda de tempo pasar os seráns a apampar no xardín moulando unha empanada preparada por Agafia Matvéievna?”. É en momentos como este cando caio presa desa vertixen que nos leva a tomar conciencia da nosa feble posición no cosmos: un lene fulgor entre eons de escuridade. Que nos obriga a rebelarnos ante a nosa ínfima e efímera condición. Que nos impulsa a fazer algo perdurable, algo grande… a fazer algo, polo menos!

Como comprenderedes, estes son accesos que todo home sensato debe aprender a acougar e suprimir. Cadaquén ten as suas técnicas. Algúns traballan, outros seguen a liga de fútbol e a maioría, en fin, entrégase ao atordoamento do consumismo e a compra compulsiva. Eu, como sempre, estou coa maioria.

Asi que hoxe tirei o pó da levita, penteei as patillas, e fun a un dos multiples establecementos expendedores de tonto-felicidade que inzan a nosa metropolitiña. É un lugar mui feitiño onde uns mozos con chaleque verde e gafas de pasta nos venden a ilusión (que nós estamos ansiosos de mercar) de que a Cultura é un produto que se pode adquirir, por uns pouquiños de euros, en forma de libro ou DVD. De modo que, abríndome paso entre fieis leitores de “El País de las tentaciones” e salvando as turbamultas que se daban de golpes por adquirir discos de Laurent Garnier, fun enchendo a cesta coa miña ración de ocio disfrazado de cultureta.

O resultado da expedición foi o seguinte:

-Un DVD edición de coleccionista de “Sacrificio”, de Tarkovski (para porme á altura).
-Un DVD cun apaixoante caso da señorita Marple (para compensar).
-Os “Ensaios” de Montaigne (en tradución castelá, eu son así de iletrado).
-Un exemplar de “Contra la incontinencia urbana” de Bohigas (para cultivar algo a profesión e calar a mala conciencia).

Total, unha presada de machacantes. Enterrar un par de días os remorsos por malgastar unha vida, non tén prezo.

10 Maio 2007 | Clasificado como Intro Versións | 5 Comentarios 

« Páxina anterior — Páxina seguinte »