Saturday, 05 de July do 2008

E pur si chove.

Feels good to be a gangsta

Hoxe a mañá, deume por practicar o san exercicio de ver de novo “Office Space“, traducido por estes lares como “Trabajo basura” (de onde supoño tomou o seu nome a interesante web que hai que revisar sempre antes de entrar nunha empresa do sector tecnolóxico). Con este filme pásame como co porco, aproveito todo, a banda sonora, o traballo dos actores, os estereotipos empresariais, a rapaza, etc.

Despois de ver escenas memorables, como na que Peter entra na súa empresa mentres soa de fondo a canción “Damn, it feels good to be a gansta” dos Ghetto Boys, ou na que os tres protagonistas lle dan o seu merecido a unha impresora mentres escoitamos “Die mutha fucka die” dos mesmos intérpretes, empecei a preguntarme que tería sido dos actores desa peli, a verdade é que, agás a Jennifer Aniston que todos coñecemos, non me soa de telos visto en serie ou filme ningún.

Andaba eu ao mediodía tentando facer memoria, comendo e vendo a tele (demasiadas cousas a un tempo, seino) cando aparece en La Sexta un anuncio de “Standoff” (Los negociadores), unha serie que será estreada en breve pola canle de Emilio Aragón, e que conta como protagonista co actor que da vida a Peter Gibbons na nosa película de cabeceira: Ron Livingston.

A película da que falo mostra con grande humor moitos dos estereotipos humanos e situacións que podemos atopar en calquera traballo hoxendía. Por exemplo, o xefe explotador, estúpido e incompetente; o directivo burócrata que está fóra da realidade da empresa; os asesores externos tocapelotas con ideas revolucionarias; os empregados inútiles que só siguen na empresa porque non teñen collós de despedilos; os putos cotillas; os mega-currantes e por suposto, os ascensos por razóns disparatadas. Todo iso cuberto por unha desabafante capa de fracaso persoal xeneralizado, recoñecido ou non.
Pero ademais de presentar este panorama tan desesperante (e real, diría eu), tenta convencernos de que cando as cousas non se poden poñer peor, poñeranse peor aínda, pero despois de tocar fondo, empezarán a mellorar. Amósanos esa saída do fracaso persoal mediante unha ruptura radical, que, con moita sorte, sae ben.
Como dicía Michael Bolton (non o pallaso sen talento, só unha coincidencia) despois de que a impresora atascara por enésima vez o papel: “Ten sorte de que eu non leve un arma…”

Xuño 17, 2007 | Clasificado en Cançao por testa, Documentos canónicos, O traballo infinito | Deixa un comentario 

Pechando o anel

Cando onte instalei no meu N73 un lector de ebooks e metín o libro para voltar a ler de “Jim Botón y Lucas el maquinista” de Michael Ende, sentín como que retornaba ó momento en que lin un dos primeiros libros da miña vida, en edición do “Círculo de Lectores”, que non aguantou máis de 5 anos sen que lle comezasen a caer as follas, unhas veces espontáneamente e outras por causa da miña irmá. O curioso é que a pesar de que os textos de Michael Ende se fixeron coñecidos a raíz do éxito de “A historia sen fin”, eu ese “best-seller” non o lin ata moito máis tarde, calculo que ata os 12 ou 13 anos.
Pero isto non é todo, busquei “Jim Botón” na Wikipedia e caín na conta de que estiven perdendo os últimos 25 anos lendo todo tipo de obras, cando… ¡¡hai unha segunda parte!!, “Jim Botón y los trece salvajes”. Xa estou tentando adquirila.
Outros dos meus libros de rapaz foron “Apaches e comanches” ou “La venganza de Winnetou” de Karl May.
Certamente resulta curioso que as miñas primeiras lecturas, de temática tan dispar, viñesen de autores alemáns.

Abril 26, 2007 | Clasificado en Documentos canónicos, Intro Versións | 3 Comentarios 

A SS vai no F.E.M.E.

Estou lendo o libro “El ferrocarril en Galicia”, que merquei hai pouco a través dunha libraría galega que vende contra-reembolso. O libro, como o seu autor afirma, non pretende ser un tratado técnico e pormenorizado pero si un acta do estado actual do transporte ferroviario en Galicia (centrado no transporte de viaxeiros), unha recapitulación de como se chegou a este punto e unha serie de apuntamentos da dirección que podería coller este precario medio de transporte no noso país.

Como veredes por algún dos meus primeiros posts, fun quen de vivir en primeira persoa o lamentable estado do camiño de ferro no traxecto Lugo-A Coruña. A liña A Coruña - Santiago - Vigo xa a empregara hai tempo i é das menos malas.
Nesta Semana Santa, que pasei por estas nosas terras, tiven ocasión de coñecer o tramo A Coruña - Ferrol a a maioría do trazado do FEVE en Galicia.
O tramo Coruña - Ferrol está na liña dos peores trens de Europa, como a liña Coruña - Monforte. Este rexional tarda 1 hora e 20 minutos en cubrir a distancia que separa as dúas cidades cando pola estrada pode chegarse en menos de media hora. Os horarios son igualmente lamentables así como os vagóns autopropulsados que fan o servizo.

Dous detalles que fan o viaxe un chisco máis soportable son a beleza da presa de Cecebre e as vistas da ría do Eume nun venres santo soleado.
Entre Betanzos e Miño

E nisto que cheguei a Ferrol do Canciño. (To be continued)

Abril 9, 2007 | Clasificado en Aínda non sei, Cançao por testa, Carmina comulgapta, Porno N'Contrariar | Deixa un comentario 

Fenil… Alanina, Cojones ya!

Lembro que hai xa uns anos, estaba eu cuns amigos nun lugar no contorno da miña Oblomovka particular. En agosto era en agosto cando xa en Oblomovka non fai calor (e menos pola noite), pero despois dunha boa cea a base de churrasco, pementiños de Padrón e empanada, dunhas boas doses de kvass chairego, vodka (e mesmo ron de importación de alén do Atlántico) e diante das brasas do lume, non hai friaxe que lle quite a un as ganas de falar. O certo é que estabamos de bo humor e realmente inspirados, e así, cando unha amiga sacou o seu paquetiño de chicles sen azucre, rapidamente collinllo e púxenme a recitar para diversión xeral os ingredientes que refería o envoltorio. A maioría dos ingredientes (sorbitol, goma base, etc.) foron discretamente ovacionados entre sorbo o sorbo de máis líquido de inspirar enxeños. Mais o colofón deunos para un bo rato de risas e desenvolvemento humorístico. Iste dicía: “Contiene una fuente de fenilalanina“
O resto da noite eu estiven facendo como Fernando Arrabal, nesta unha das súas actuación estelares nos medios de comunicación:

View This Video on You Tube

Como poderedes imaxinar, e como no clásico que no seu día gravou A Roda, si que vos era un andar miudiño, miudiño, miudiño o que levabamos dous dos meus amigos e máis eu.

Xaneiro 19, 2007 | Clasificado en Documentos, Documentos canónicos, Personaxes | 5 Comentarios 

Nin ti es Yip Man nin eu son Lee

Iso ben mo podía dicir a miña profesora de baile esta semana. Co gallo de variar un pouco bailamos Cha-cha-cha na clase, no canto do que adoitamos facer sempre, salsa, merengue e bachata.

A verdade é que me resultou máis doado Ler máis

Novembro 9, 2006 | Clasificado en Documentos canónicos, Grandes series, Intro Versións | 1 Comentario 

Tojeiro moito mellor!!!

Un clásico eterno. Hai que deixarse levar pola arte deste mestre da declamación. Aposto que cando viu este video, unha antiga profesora miña de literatura no instituto, deuse de baixa no clube de fans de Paco Valladares para poder ingresar no de Pepe Tojeiro (Si, é incompatible a pertenza a un e ó outro)

View This Video on You Tube

Transcripción do video

Por suposto, no caso de hecatombe planetaria, o señor Tojeiro, protagonista deste vídeo, sería indiscutible merecedor de ocupar unha das limitadísimas prazas do vehículo que conducise ó mellor da humanidade a perdurar noutro planeta habitable.

Outubro 9, 2006 | Clasificado en Documentos canónicos, Personaxes | Deixa un comentario 

« Páxina anterior — Páxina seguinte »