Saturday, 05 de July do 2008

E pur si chove.

Feels good to be a gangsta

Hoxe a mañá, deume por practicar o san exercicio de ver de novo “Office Space“, traducido por estes lares como “Trabajo basura” (de onde supoño tomou o seu nome a interesante web que hai que revisar sempre antes de entrar nunha empresa do sector tecnolóxico). Con este filme pásame como co porco, aproveito todo, a banda sonora, o traballo dos actores, os estereotipos empresariais, a rapaza, etc.

Despois de ver escenas memorables, como na que Peter entra na súa empresa mentres soa de fondo a canción “Damn, it feels good to be a gansta” dos Ghetto Boys, ou na que os tres protagonistas lle dan o seu merecido a unha impresora mentres escoitamos “Die mutha fucka die” dos mesmos intérpretes, empecei a preguntarme que tería sido dos actores desa peli, a verdade é que, agás a Jennifer Aniston que todos coñecemos, non me soa de telos visto en serie ou filme ningún.

Andaba eu ao mediodía tentando facer memoria, comendo e vendo a tele (demasiadas cousas a un tempo, seino) cando aparece en La Sexta un anuncio de “Standoff” (Los negociadores), unha serie que será estreada en breve pola canle de Emilio Aragón, e que conta como protagonista co actor que da vida a Peter Gibbons na nosa película de cabeceira: Ron Livingston.

A película da que falo mostra con grande humor moitos dos estereotipos humanos e situacións que podemos atopar en calquera traballo hoxendía. Por exemplo, o xefe explotador, estúpido e incompetente; o directivo burócrata que está fóra da realidade da empresa; os asesores externos tocapelotas con ideas revolucionarias; os empregados inútiles que só siguen na empresa porque non teñen collós de despedilos; os putos cotillas; os mega-currantes e por suposto, os ascensos por razóns disparatadas. Todo iso cuberto por unha desabafante capa de fracaso persoal xeneralizado, recoñecido ou non.
Pero ademais de presentar este panorama tan desesperante (e real, diría eu), tenta convencernos de que cando as cousas non se poden poñer peor, poñeranse peor aínda, pero despois de tocar fondo, empezarán a mellorar. Amósanos esa saída do fracaso persoal mediante unha ruptura radical, que, con moita sorte, sae ben.
Como dicía Michael Bolton (non o pallaso sen talento, só unha coincidencia) despois de que a impresora atascara por enésima vez o papel: “Ten sorte de que eu non leve un arma…”

Xuño 17, 2007 | Clasificado en Cançao por testa, Documentos canónicos, O traballo infinito | Deixa un comentario 

Son de Purrela

Un amigo da terra faloume dun programa da TVG, “Son de Estrelas” i eu achegueime polo sitio web da CRTVG e comprobei que tiñan á disposición de tódolos navegantes as gravacións dos programas emitidos.
Revisei uns cantos minutiños de varias emisións, e descubrín con ledicia que a miña capacidade de asombrarme e morrer coa vergoña non baixou nin un chisco. O programa en cuestión é unha “Parada dos monstruos” empezando pola súa presentadora, vestida con gran gusto polo curmán chosco do sombrereiro tolo de Lewis Carroll. Presentadora que non sabe falar en galego e que mellor faría adicándose as súas aparicións estatais mirando pra onte.
Despois temos de todo, o loira cachas, surfeiro e socorrista, a gorda con cara de carreteiro difícil de mirar, a do fuciño en S, o do tupé recén estreado, cambios de “look” todoacén, maquillaxes putiles, intros costumistas dos/as concursantes, comentarios penosos da presentadora, traduccións imposibles ao galego que provocan pura piedade dos guionistas e cantantes.
Ademais, os “cantantes” fano fatal, pero iso é o de menos, é a gracia deste tipo de enxendros televisivos. Se algún quería facerse artista, cando remate o programa serán conscientes de que calquera porta que tiveran entreaberta pechouse ó entrar nese festival do embromado estético e sonoro.
Como mostra, unha muller que integra o xurado comparou ó loiro surfeiro con Fernando Esteso vestido de branco agarrado a unha palmeira imitando a Julio Iglesias. Un símil moi propio.
Por se alguén non o advertira trátase dun concurso, no que os elementos concursantes representan cada un a unha comarca distinta de Galicia.
Unha imitación cutre dunha cutrada intelectual e estética, cando se trata de ir máis alá, non hai quen nos veña a plantar salgueiros.

Maio 23, 2007 | Clasificado en Cançao por testa, Grandes series, Personaxes | 2 Comentarios 

Unha noite na Mariña

[…] unha noite non é nada. Unha semaniña enteira, esa si que é mariñada.

Unha paella maxistralmente executada polo meu tío, bon pan, churrasco.
Uns baños no mar Cantábrico, nin Caribe nin Mediterráneo, en mar aberto, nin ría nin cala nin ostias en vinagre. Auga fría de xustiza pero que deixa a un coma novo.
Un pouco de sol e moito nordés. Aire maiormente puro, praias grandes e abertas de area clara e moi baleiras. E a hortiña, que non falte!
O sitio onde unha boa siesta máis presta.
O mar
A Mariña luguesa, un auténtico paraíso para quen goste da praias sen ter que torrarse coa calor.
Sempre será un pracer disfrutala de cando en vez, alomenos mentres non avance a súa “marbellización”, de mans de constructores interesados, especuladores novatos e alcaldes iñorantes, féridos e duros, imbéciles e escuros.

Só que en Marbella alomenos tiñan rede de saneamento, aquí nin chegaron a iso. Tifus para todos!

Abril 12, 2007 | Clasificado en Aínda non sei, Barely Legal, Cançao por testa, Intro Versións | Deixa un comentario 

A SS vai no F.E.M.E. (e 2)

En Ferrol parei menos de 3 horiñas, pero deume tempo a tomar un té cuns amigos, ver o paso dunha procesión de Venres Santo da famosa Semana Santa ferrolá e mesmo mercar un billete de FEVE con destiño á Mariña luguesa.
Paso procesional
Xa ía avisado polos meus amigos da lentitude, o excesivo traqueteo (ninguna ‘cosa normal ni corriente’ ) e incluso a probabilidade máis elevada que na Renfe de incidencias técnicas que provocaran retrasos.
O que non sabía era que este FEVE funciona como un auténtico cercanías para Ferrol con paradas cada pouco máis de 500 metros. A súa calidade de ‘estreito’ notábase nada máis entrar no coche xa que, no canto de ter 2+2 asentos por ringleira, separados por un corredor, só tiña 2+1 asentos en cada ringleira.
Os apeadeiros están moito máis coidados que os de ADIF, agora que a vía e o material móbil, están en iguais ou peores condicións.
Consecuencia deste mal estado era que, a pesar da baixísima velocidade do convoio, as xeiras que nos daba acadaban ás veces unha violencia extrema que me fixeron pensar que estaba a piques da hernia discal en máis dunha ocasión, ó provocar unha torsión súpeta na zona superior das costas mentres a inferior permanecía inmóbil pegada á cadeira.

Na estación de Viveiro (que ten outra das Semanas Santas máis concorridas do país) cruzamos ó “Transcantábrico“, un tren de aspecto limpo e renovado, aínda que de deseño clásico, por non decir antigo, que pretende ser de luxo, polo prezo do billete e polo tempo que tarda en facer o seu percorrido turístico. O coche “País Vasco” era o coche pub; o coche “Asturias” era o coche salón e o coche “Galicia” era, como non podía ser doutro xeito, o coche bar…

En Cervo pasamos xusto ó lado da factoría de Alcoa en San Cibrao, unha das poucas industrias de verdade ubicadas no territorio galego con porto propio.
A chimenea de Alcoa
A partir de Burela a noite impediu obter máis fotos e a vista tivo que centrarse en algunha lectura inconclusa das que levaba na mochila.
O balance final do viaxe é que só a necesidade o xustifica, xa que nin o prezo, nin as vistas, nin a comodidade nin a súa suma son abondas para elexir este medio de transporte. Non só o FEVE ou o camiño de ferro son un desastre senon o transporte de viaxeiros en xeral, incluíndo o que se fai por estrada. O último que me pasou foi no momento de desprazarme a Ferrol, tiven que facelo en tren unha hora máis tarde do previsto e por tanto perder o FEVE das 15:18h simplemente porque a compañía que ten a concesión administrativa para a ruta Coruña - Ferrol, ten uns horarios na súa web que non respecta. Deixadez das súas funcións por parte da administración que xestiona as concesións, incumplimento por parte da empresa e desidia por parte de algúns dos empregados (o encollemento de hombreiros é un procedemento ideal de atención ao cliente para moitos deles).

Por todo isto, o sistema de transporte de viaxeiros en Galicia podería describirse coas siglas Fe.M.E. (Ferrocarrís de MENTE Estreita).

Abril 10, 2007 | Clasificado en Aínda non sei, Cançao por testa | 3 Comentarios 

A SS vai no F.E.M.E.

Estou lendo o libro “El ferrocarril en Galicia”, que merquei hai pouco a través dunha libraría galega que vende contra-reembolso. O libro, como o seu autor afirma, non pretende ser un tratado técnico e pormenorizado pero si un acta do estado actual do transporte ferroviario en Galicia (centrado no transporte de viaxeiros), unha recapitulación de como se chegou a este punto e unha serie de apuntamentos da dirección que podería coller este precario medio de transporte no noso país.

Como veredes por algún dos meus primeiros posts, fun quen de vivir en primeira persoa o lamentable estado do camiño de ferro no traxecto Lugo-A Coruña. A liña A Coruña - Santiago - Vigo xa a empregara hai tempo i é das menos malas.
Nesta Semana Santa, que pasei por estas nosas terras, tiven ocasión de coñecer o tramo A Coruña - Ferrol a a maioría do trazado do FEVE en Galicia.
O tramo Coruña - Ferrol está na liña dos peores trens de Europa, como a liña Coruña - Monforte. Este rexional tarda 1 hora e 20 minutos en cubrir a distancia que separa as dúas cidades cando pola estrada pode chegarse en menos de media hora. Os horarios son igualmente lamentables así como os vagóns autopropulsados que fan o servizo.

Dous detalles que fan o viaxe un chisco máis soportable son a beleza da presa de Cecebre e as vistas da ría do Eume nun venres santo soleado.
Entre Betanzos e Miño

E nisto que cheguei a Ferrol do Canciño. (To be continued)

Abril 9, 2007 | Clasificado en Aínda non sei, Cançao por testa, Carmina comulgapta, Porno N'Contrariar | Deixa un comentario 

Esa mecánica melódica

Non a entendo. ¿Como se pode falar de “creación artística” para referirse á música popular que se fai hoxendía? O máis indignante desta denominación é que pode levar a confusión coas xenuinas “criacións” de Cañita Brava, que pasarían sen problemas o test que máis adiante neste post sinalamos.
Maiormente a música que podemos escoitar no “mainstream” cultural e mesmo nalgún “scene” alternativo é lixo integral. Pero neste post vou a centrarme nas letras das cancións, esas composicións de rimas hiper-desgastadas polo uso e sen ningunha novidade en anos. Vocabulario reducido, ripios de “todoacén”, pareados terroríficos, sementeira de palabras “clave” que poderían facer estoupar á mesma “Echelon“, etc.
O meu postulado a este respecto é que, se non o fan aínda, todas estas letras poderían ser armadas por calquera máquina automáticamente co software axeitado. Os selos discográficos libraríanse daquela de compositores e letristas, só necesitarían o monicreque de turno saído de O.T. para mover os beizos.
De feito aquí e agora propoño a creación dun test de “maquinalidade” chamado “Test de ECasLo”.
A entrada deste test é unha canción calquera (con letra intelixible nos idiomas soportados polo test), necesitarase a transcripción da letra e un arquivo de son coa canción interpretada.
A saída do test será unha cantidade numérica Im entre 0 e 100, con tres cifras decimais.
Defínese o índice de EcasLo IEcaslo como 100-Im.
Poderiamos dicir que este índice de Ecaslo define a calidade de creatividade “humana” ou non automática da letra da canción.
Valores próximos a 0 indican que a canción podería ter sido creada cun equipo dixital dado que tal equipo foi quen de predicir con grande exactitude o devir da tonada e valores próximos a cen indican que non sería sinxelo para un equipo automática crear dita secuencia.

Por suposto a dificultade deste test e polo tanto da obtención do índice IEcaslo sería a súa implementación, pero na páxina do post poderemos ver como é posible e desexable que esta sexa mediante unha máquina… Ler máis

Marzo 9, 2007 | Clasificado en Cançao por testa, Grandes series, Inspector Gadget | 2 Comentarios 

« Páxina anterior — Páxina seguinte »