Friday, 05 de December do 2008

E pur si chove.

Dexter, o simpático

Acaba o dia. Antes de entrar docilmente nesa noite escura, ten un que desfrutar das faragullas de lecer que a vida lle deixa. Son os minutos do lixo, pero son os que quedan. Sento diante do televisor e zapeo. Acaso teño eu o dereito a sustraerme a este ritual? Son peaxes ineludíbeis. Son divertidas, ademais. Indo de canal en canal, ás veces atopa un algo de interés. Na medida do posíbel, claro.

A serie que me “interesa” agora é Dexter. É pasaxeiro, quizá, pois non hai como coñecer as cousas para coñecer tamén o desencanto. Así que, entrementres, vou seguindo as aventuras dese asasino tan simpático. Ignoro por que é preciso, para nos mover á simpatía, presentarnos un personaxe incapaz de sentila. Rexeitaremos xa calquer sentimento por cursi? Muito me estrañaría que por fin tivésemos desenvolvido intolerancia á sentimentalidade por intoxicación masiva.

A única cousa que me amola un pouco a diversión é que penso que xa sei quen é o asasino misterioso.

10 xullo 2008 | Clasificado como Intro Versións, Personaxes 

comentarios

Un comentario to “Dexter, o simpático”

  1. Iliá Ilich on 1 agosto 2008

    Adeus á miña teoria. Queda o acróstico como testemuña do meu fracaso.
    Non me disgustou o final, pero preferia o meu.

Deixa un comentario