Completando a realidade
Xa hai tempo, falei por aquí do grande momento de Fernando Arrabal na tele. Agora, seguindo a Grande Serie de transcripcións necesarias, tentarei deixar por escrito constancia do circo que montaron os Fernando’s. Cousa que resulta moi complexa e para a que solicito colaboración dos abondosos lectores que visitan a miña dacha.
En primeiro lugar habería que identificar aos participantes na tertulia, os que están claros son Fernando Arrabal e Fernando Sanchez Dragó identificados na transcripción como FA e FSD respectivamente. Hai un tal Mario Sanz ou Saenz ou Sans, que habería que identificar con claridade e logo está o barbas nado en Orán e algún máis. Sería interesante identificar os representados como P1 e P2. Asemade, quen é o tal Campillo? Calquera colaboración neste aspecto será agradecida.
Por outra banda se alguén dentifica as partes inintelixibles, ben por unha conectividade superdotada na zona do córtex cerebral que procesa o son, ou ben porque mediante medios tecnolóxicos consigue amplificar e aclarar eses sons apalpuzados, pois tamén serían favores que se agradecerán. Marco en azul unhas verbas non recoñecidas do tipo da barba.
O meu non moi logrado intento de transcripción do video que se cita no post titulado “Fenil Alanina, Cojones ya” é o seguinte:
FA - El mileniarisme, hablamos de milenarismo, ¡cojones ya!
P2 - Pues vale, dame la palabra.
FA - Hablamos de mineralismo.
P2 - Muy bien, pues cállate, yo voy
FA - Estamos hablando del Apocalipsis y hablemos del milenarismo. El milenarismo va a llegarrrrrrrr.
P2 - Siempre va a llegar…
FA - ¡Va a llegar! ¡Déjame hablar! ¡Deja hablar…! miniioría sshsileciosa.P1 - Lo siento, me voy a oponer con toda mi fuerza a los guruismos,
P1 - Sí, sí, porque es que si se te deja vas a montar una secta y si
tenés exito como todos los heréticos que llegan de telemarketing la […..]FA - Pero todos los españoles estan a favor de mi, querido amigo.
P1 - Si pero yo soy extranjero, yo soy español vocacional, al contrario de tu, yo lo decidí [……..]!!!!
Varios, gargalladas falsísimas - JAJAJAJAJAJAJJAJAJAJAJAJ
FA - Pero yo soy de Marruecos
P1 - Yo nací en Orán, en África,
FSD - Cuidado con la mesa.
P1 - de padre húngaro y madre inglesa, y escogí de ser español… pero esta es otra historia.
FSD- André B[…] Vamos a pasar la pelota a MArio SansDéjale hablar
P1 - Quiero decir algo importante
P1 - Estamos a mitad de camino entre dos fechas brutales de una tradición inmensa, que marca Europa […]
FSD - Fernando, Fernando te vas a cargar la mesa por favor y te vas a hacer daño
FSD - Fernando, si Campillo deja de sujetar la mesa te pegas una bofetada.
FSD - Mario Sans, corta micros
FA - Déjame hablar!
FSD - Por favor
P1 - No te dejaré, para darte razones no te dejaré hablar
FA - La minoría silenciosa, La minioría silenciosa no se deja hablar porque la minoría silenciosa es católica, fea y sentimental.
FA - Y sobre todo judía.
P2 - Callada, callada, callada.
FSD - Fernando, Fernando, permite que te diga amistosamente que hoy te estás repitiendo y no se te entiende nada,
FSD - Así que deja hablar a MArio Sanz
FSD - Pero no te sientes en la mesa, que la tiene que sujetar Campillo que si no se vence.
FSD - Mario, MArio, por favor.
FSD - Venga Fernando vete a tu sitio
P2 - [] una obra de teatro, no?
P1 - De Keter a Markut en los albores eufilepticos existe una leccion que tú conoces y que sería realmente fundamental ahora, para todos.
FSD - Mario, por favor, ibas a decir algo, no?
FA - Muak, muak
Agardo que vos preste!
comentarios
4 Comentarios to “Completando a realidade”
Deixa un comentario


Antonio López-Campillo presentaba un miniprograma de libros en La 2 (antes despectivamente chamada “a segunda”), chamado “La isla del Tesoro”, alá nos tempos da tua infancia, Ilianciño. Teño entendido que agora fai de divulgador científico para Jiménez Losantos.
Nunca pensei que che diria isto, Antitheosis: gracias.
Sentimentalismos a estas alturas? Estamos en “El Sentido de la Vida”ou que?
A ver se vou ter que ir facer de troll a outro blog.
Outro gran momento televizombi ó que asistimos coma os estudantes de medicina ante unha disección: absortos e respectuosos, cunha intermitente sonrisa malsá nos beizos.
Prosigan manexando o bisturí, cabaleiros.