No news, strange news
25 Xaneiro 2008Outro lamentable día deses nos que te das conta de que, naturalmente, estás a queimar a túa vida como se dunha variña de incenso se tratase.
Nos que me pregunto: ¿Para que traballar?, se a capa de xeo está máis delgada ca nunca.
A carón da miña casa, xusto nos portais adxacentes hai dous bares, pero dous bares deses, de borrachos impenitentes.
Nun deles habitan como 3 ou 4 borrachos/as residentes, dos de curza 24×7, uns “Certified Chuzas”. Unha muller duns 55 anos que parece un cruce entre Mr. Potato e Don Pimpón, coa sua filla de 5 ou 6 anos que xa apunta maneiras para herdar esa tiara de Miss Universo, outra extremadamente delgada e esmaiolada, que ten pinta de ionki semiacabada e que non para de berrar ao seu fillo duns 7 anos. Tamén están os donos do bar, uns semivellos grises, e de cando en vez, anda por alí a sua filla duns 17 anos, preciosa, pel perfecta, ollos claros, na que agroma de xeito estrano a beleza nesa escura cova.
O outro garito é unha suposta hamburguesería con mobiliario dos anos 50, uns 30 metros cadrados de pó e cotra con rango de antigüidade, no que prácticamente só habita o dono, un home de calva sempre suorosa, camisa arremangada e uns 55-60 anos. Apostaría que a prancha non funcionou alomenos nos últimos dez anos e nunca acertei a ver máis de dúas persoas nese antro. ¿E como segue aberto? Pois… Tapadeira seguro…
En días como este é cando me vexo claramente como un non moi lonxano habitante dun deses dous garitos ou das súas virtuais franquicias en calquera cidade do mundo.
Porque probablemente será o que me quede, sacar o certificado.
No love, StrangeLove (Doutor).
16 Febreiro 2008 ás 10:46 am
Pero no debes asustarte, ni te ampares en otros brazos.
El Universo no es tan cruel y siempre deja una puerta abierta a un camino mejor. Incluso para los borrachos de barra de formica, de solysombra y licor-café, cuyos confidentes involuntarios son camareros calvos con bigote, de nombre Leandro o Jacinto. Que repasan en triste cofradía los resultados del Marca al compás de la musiquilla burlona de una máquina de recreativos Cirsa. Que retrasan la vuelta a un hogar donde sólo les aguarda una parienta con bata de guata, rulos y un rodillo en la mano…
Incluso para vosotros, carne de chinchón, existe la esperanza de la épica. Y éste es vuestro Cantar de Gesta: http://www.tebeosfera.com/Obra/Tebeo/Ponent/CapitanTorrezno.htm
¡Bienvenidos al Micromundo, Torreznícolas!
5 Abril 2008 ás 7:57 pm
Suscribo lo dicho por anónimo hasta el último signo de admiración.
Un abrazo