Pei Lam ou a esfera do extraordinario
31 Decembro 2007Desde que voltei a ir ao ximnasio e a practicar Tai Chi, coñecín ou alomenos observei a unha manchea de xente ben curiosa, probablemente a maioría non son nin raros nin están fóra do común, pero si merecen unha observación detida, aínda que o ánimo sexa puramente de ocio.
Unha desas persoas é o Pei Lam. É un rapaz chinés duns 25 anos. Ven dunha aldea do interior da China continental e curiosamente, sabía da existencia dunha arte marcial denominada TaiChi pero non tiña máis idea dela ata que chegou a Barcelona e lle deu por empezar a practicar. De feito fala bastante ben español e empezou coas clases de catalán moito antes de intentar a súa primeira forma marcial.
O sentido común diría que, no seu caso, a única vantaxe que tería sobre min para aprender TaiChi e facer T’ui Shou sería saber o significado dos nomes chineses dos exercicios e pronuncialos con total propiedade. Pero, a súa vantaxe xorde dunha característica moi persoal, probablemente favorecida polo entorno cultural e social que no caso das artes marciais e, na miña opinión, da vida, devén nunha característica de fonda importancia.
Porque, benqueridos e abondosos lectores meus, a derrota do ego, a aceptación da derrota, a aceptación da derrota do ego e mesmo a aceptación da cristalización do triunfo e da derrota son retos duros de carallo. Podes pensalo e repetilo 20 veces, pero no fondo, cando neses momentos de silenzo externo e conversa interna agroma a confesión sincera, caes na conta de que custa moito máis do que pensabas. A chegada aos límites no eido laboral, físico ou intelectual, unha perda no eido emocional… Son cousas contra as que loitamos con tódalas nosas forzas, para estirar os límites, ocultar esas limitacións ou mesmo evitar a perda dunha persoa que, cando somos sinceros con nós mesmos, confesamos que o noso ego nos obriga a evitar a perda por moi inútil ou causante de dor que sexa tal xesto irracional.
E o Pei Lam, ese miúdo rapaz chinés de aldea, a quen, polo que conta, a vida non tratou demasiado xenerosamente, ten todo iso asumido dun xeito natural. O sorriso co que che agasalla despois de cometer o seu enésimo erro no camiño de aprender é amistoso, franco e auténtico. O mesmo que exhibe xusto despois de ter un sorprendente acerto.
Pra rematala, volto por Nadal á Terra i en toda a cidade non se poden atopar marcos caros!!!! Meu Deus, cando subsanarán este deficit de anos de marcos caros? Cada ano pasa o mesmo, se os repoñen (que aínda non o sei) sempre que chego eu, acabáronse os marcos caros. Eu os baratos non os quero para nada…
Post Post
-Riiiiing
-Hello?
-Caroline.
-Sonny?
-I need to know some, Caroline. The way we used to be together, I… I don’t mean lately… but before. It was real, wasn’t it?
-Yeah, it was, it’d better was. Sonny, what’s wrong?
-Nothing, Caroline
Pois iso, amigo Sonny, aprende de Pei Lam.