Saturday, 05 de July do 2008

E pur si chove.

Un certo aire

Xusto antes de cear disfrutei dun capítulo da mítica serie “Buck Rogers no século XXV“. O certo é que sempre a levaba impresa no meu maxín pero non voltara a vela desde cando eu tiña 10 ou 11 anos.
Aquelas tardes de domingo, sabendo que o día seguinte tocaba voltar á escola, no medio dos meus curmáns e tíos que
amolaban cambiando a canle na casa dos meus avós, e mesmo a miña nai chamándome para marchar.
Tardes de domingo, tardes de inverno, tardes dos anos 80, tardes da Terra Chá. Tardes nas que, de pé a carón do aparello para non perder ren dos diálogos, asistía a esas dúas marabillas, esas dúas fontes de felicidade infantil, como eran “Quantum Leap” e “Buck Rogers”. Adobiaban esa doce inestabilidade infantil do domingo pola tarde, que a min me parecía terrible, na que, cos anos, aprendín a manterme de pé e que non era nada ó lado da inestabilidade coa que me tocou lidiar o resto da miña vida, ata este mesmo intre. O que tocaba ao terminar este momento de doce pracer, morno pola calor da cociña de leña dos meus avós, era sairmos cara ao coche do meu pai, con temperaturas de 4 ou 5 graos baixo cero, e pasar baixo o carballo da entrada, o cal saudei con agarimo na miña última visita á terra. Nunca, nin na miña máis precoz consciencia, crin en Deus, pero disto xa falarei máis adiante. O carballo da entrada da casa dos meus avós é o máis parecido á inmortalidade que coñezo no meu entorno íntimo.
Voltando á serie, certo é que vista hoxe, os efectos “ordinarios”, as indumentarias, os efectos de son lisérxicos, os peiteados, esa visión “naive” do futuro, para min, no canto de perder, gaña moito. O Twiki e o doutor Theopolis provocan compaixón polo pouco conseguidos que están, estaban no século XXV pero as pantallas eran de fósforo verde (as máis avanzadas), os robots estaban interpretados por actores cubertos por un mono prateado ben axustadiño, as mulleres que pertencen a algún corpo militar van con escotados traxes ao máis puro estilo “Barbarella”. Unha auténtica delicia. Aiiii, esta corrente de gastar millóns e facer todo realista e dixital 3D… E a nosa imaxinación, que sitio lle queda?

Non podo deixar de citar tampouco esa rareza de serie que non durou moito na TVG pero da que eu, como bicho raro que era, gostaba moito, a inclasificable “Manimal“. Cando aqueles primeiros programas de “morphing” facían furor.

E agora, cando estou nos trinta, véxome no espello antes de cear, e si, meus, teño un aire a Buck Rogers, que agardo irá a máis cos anos.
Hei levarlle unha fotografía de Gil Gerard ao meu barbeiro para que me deixe ben peiteadiño o cabelo para acentuar o parecido. El tiña máis pelo ca min, pra que enganarnos.

7 Decembro 2007 | Clasificado como Aínda non sei, Documentos, Documentos canónicos, Grandes series, Intro Versións 

comentarios

Deixa un comentario




*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture.
Anti-Spam Image