Saturday, 05 de July do 2008

E pur si chove.

Working class Pyros

Non se pode dicir que o meu anecdotario de entrevistas en procura de emprego sexa amplo, mais algún detalle curioso si que vivín.
Algúns relacionados coa miña propia falla de pericia e a maioría cubertos de curta-vision e falla de profesionalidade por parte dos patróns candidatos ou os que, por delegación, tiñan os primeiros contactos cos vendedores de forza de traballo propia.
Unha desas situacións deuse hai un par de anos, cando eu poñía o meu maxin ao servizo dunha mercantil que “me pagaba por eso” unha cantidade isrrisoria de euros. Mediante un contacto, ofrecéronme charlar con dous “emprendedores” que iniciaban negocio propio e necesitaban dunha persoa con perfil e experiencia equivalentes aos meus.
Accedín a falar con eles para coñecer as súas propostas, ideas e visións.
“Proxecto ilusionante”, “proposta arriscada”, “flexibilidade”, “gañas de aprender”, “comezo complicado pero futuro prometedor”, “coñecemento fondo do mercado” eran cancións xa coñecidas para min, que repetiron nesa primeira charla máis dunha vez.

Despois de examinar o meu C.V. expllicáronme o ben que eu encaixaba no seu proxecto e canto gostarían de terme con eles.
Cando chegou a hora dos cartos preguntáronme canto gañaba no meu traballo naquel momento, eu (tonto de min) díxenlles a mísera cantidade que percibía e con isto quedamos emprazados para unha vindeira reunión en data a concretar.

Aos 4 días produciuse a reunión na que eles me entregaron dentro dun sobre un papeliño, ao que eles chamaron “oferta”, no cal só constaba o seu interese de que traballase para eles por unha cantidade un 15% inferior (si, escribín ben) á lamentable cantidade que gañaba daquela.

Eu, ao ler aquilo, erguín a ollada do papel e mirei cara a faciana dun deles, e si, era en serio. Volvín a lelo para asegurarme e ao voltar a fixar a ollada nos ollos do outro este deuse conta da miña pregunta silenciosa… “Beeeeeeeen”, dixo, empezando a estirar as vocais, sen saber como continuar. “Isto é unha aposta pola túa parte tamén, hai que arriscar…” dixo o outro. “Agora é un desafío pero os beneficios a medio prazo serán abondosos, tanto en mellora salarial como en aumento de responsabilidades”.
¿Ofrecíanme particiapar no capital da empresa ou retribuirme accións? Pois non, nada diso, por non haber non había nin parte variable na retribución nin ningún tipo de beneficio social (seguro de vida, saúde, ticquets restaurante, etc.)
Eu estaba alucinado, querían pasarme o risco de ser empresarios a min!!! Eu tería risco de quedar sen emprego despois de deixar o que eu tiña, cun salario inferior e sen un futuro claro, sen beneficio asegurado aínda que as cousas tirasen ben.

Sen facer comentario algún rexeitei a “oferta”, ofendido interiormente, iso si, polo uso que fxeron da miña sinceridade ao revelarlleso meu salario do momento.

Estes son, irmáns, os “Emprendedores” que temos por aquí.

Em-prendamos o lume neles…

P.D. Casos deste estilo coñeza máis, nin un nin dous.
P.P.D. Máis tarde entereime que conseguiran entrampar a un incauto se experiencia laboral e hai uns dez días contáronme que un dos dous socios abandonou o barco aos 4 meses da miña entrevista.

1 Setembro 2007 | Clasificado como Cançao por testa, Intro Versións, O traballo infinito 

comentarios

3 Comentarios to “Working class Pyros”

  1. NachoDepresivo on 2 Setembro 2007

    Antes de nada, aclarar que yo no tengo nada que ver con tu ‘asidua’ comentarista maníaca, mi nick encajaba con mi personalidad antes de que el amigo Antonio deviniese en el espectro (a morte pelada) que es ahora, y de eso ya ha llovido (ha habido unas cuantas olimpiadas de por medio y ha terminado Barrio Sésamo).
    Dicho esto he de coincidir contigo en que todo es una mierda, no solo en el ámbito laboral y empresaria, sino también ambiental y aeroespacial.
    Y lo peor de todo es que las buenas sogas de cáñamo están prohibitivas, los barbitúricos solo con receta y mi CD “Disintegration” de The Cure está en el estante superior, al lado del recopilatorio ‘homemade’ “Canciones tristes de Pedo Guerra” (este es de los que te erizan las crines, eh, Nacha?), lo cual lo hace inalcanzable para mi por hoy.

    Hoy no se fía, mañana veremos.

  2. John Secadra on 4 Setembro 2007

    Para cancións tristes as de “Hill Street”, ou as de “M.A.S.H.”…

  3. Gelbros J3 on 5 Setembro 2007

    Fixeches ben en poñerlles esa cara. Seguramente os que leven o pao máis gordo serán os “emprendedores” eses, mais o que non se pode facer é arrastrar ós demáis cara o desastre dese xeito. E logo se o negocio resulta, o máis probable é que eles se lucren e manteñan na miseria ós empregados.

    Olliño sempre, porque os haberá que non se vexan vir…

Deixa un comentario




*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture.
Anti-Spam Image