Porque eu
[…] teño unha banda de rock and roll. Ou iso parece.
Resulta que teño un amigo que se atopaba inmerso no proceso de creación dun grupo musical, con máis entusiasmo que acerto. El sabe tocar o saxo e un pouco a trompeta e xuntouse cun coñecido con parecido forzado a Frank Zappa (que deviría en líder do grupo) que sabía tocar a guitarra eléctrica. Entre os dous foron quen de atopar un aprendiz de machacador de batería, que alomenos leva o ritmo e un tipo que ten unha lixeira idea de tocar os teclados. Conviron en que o guitarrista exercería as funcións de vocalista habitual e os outros ademais de tocar o que puideran farían os coros e incluso poderían cantar algunha canción de cando en vez.
Un día quedei co meu amigo e inesperadamente vinme no medio dunha reunión fundacional dunha banda musical. Eu non tiña interese algún no tema e contrastaba a miña comtemplación do partido de fútbol sub-20 que había na TV do bar coa ruxidora discusión sobre o nome do grupo. Despois de escoitar algúns nomes realmente estúpidos, pensei que estaban nunha competición para ver quen dicía a chorrada máis monumental, daquela tomei a palabra e pregunteille ao líder oficioso da formación: “E ti como te chamabas?” El mirou para min con poucas ganas de falarme e deume o seu alcume para os amigos, eu repliquei: “Non, home, nome e apelidos.” El díxomos con cara de desconfianza. O meu cerebro en 5 milésimas de segundo arranxou un chisco as súas iniciais e a miña gorxa cuspiu: “Xa está, o nome é: ‘HADO y lo mejor de cada quásar‘” Engadín que polo mesmo prezo podería darlles un par de frases para cando lles preguntaran o porqué do nome.
Para a miña sorpresa, ninguén comezou a rir, o cal me desilusionou un pouco, pensara que a miña chorrada gañara o campeonato.
O que veu despois pódese adiviñar, os presentes, pero sobre todos o líder quedaron encantados co nome, o xefe díxome que podía formar parte do grupo como letrista e facer coros ou mesmo cantar algunha tonada. Eu sabía e sei das miñas limitacións melódicas principalmente como productor de son (máis das que teño como consumidor), pero atrevemento non me falta así que aceptei a proposta.
E aquí me tedes, tirándolle das orellas a Zajar por non terme o samovar listo e un anaco de queixo co cal aguilloar a criación da letra dunha canción que me encargaron para mañá.
Por certo o líder, agora si que xa o é oficialmente, é un tipo curioso. O meu amigo coñecíao por persoa interposta (proxy que din os americanos) e parece que dará para escribir máis dun post. Máis madeira!!!!
P.P. Non o busquedes, o grupo aínda non ten web nin fixo aparición en público ningunha. E non apostaría porque a chegue a facer, nin local de ensaio temos. E se dependen de que eu lles escriba algo que funcione despois de poñerlle música, xa podemos adicarnos a ser un grupo “revival” e tocar nas ceas mítin do Partido Galeguista… Carto seguro.
comentarios
2 Comentarios to “Porque eu”
Deixa un comentario


¡Oh, meu Deus! ¡Tal como contabas a historia, a situación era surrealista! É o retrato dunha sorprendente inflexión no continuo espazo-temporal, como diría Doc Brown. Eu tamén penso -e espero- que algunhas das ondas do impacto no estanque da realidade achegaranse ata este blog para salferi-los nosos cerebros
Embolado habemus. ¡Sorte!
hola me alegro mucho de volver a leerte espero que t vaya superbien con tu nuevo grupo!!! me alegro quee estes bien y que superases todos tus problemas… aunque hace tiempo que no leo tu blog… yo tanbien me refugio siempre en la musica por eso entiendo que tu tanbien..
me gustaria saber cuando tocais para ir a veros…vendreis a asturias???? espero que tokeis la chica de ayer que como sabes es mi preferida… o tanbien reloges en la oscuridad…
Besitos desde asturias… e puesto mi mail en el post escribeme si quieres…me gusta tu blog pero ponle mas fotos y tu perfil no dice nada