Wednesday, 20 de August do 2008

E pur si chove.

Trompadas de alegría

   Hoxe pola tarde, despois dun día de traballo tedioso e sobrecargado de funcións estranas ao meu posto, no canto da siesta coa que me agasallo algúns venres, deume por mirar as novas na rede.

   A primeira na fronte. Lleo que o último número da revista “El Jueves” foi secuestrado hoxe por mandato xudicial. Hai máis información en moitísimos sitios da rede, entre deles meneame e “La Tejedora“.

   Despois de sorprenderme un pouco, xa que eu merquei ese número hai dous días (agardo non ter en cuestión de minutos aos G.E.O. botando abaixo a porta do meu piso para requisarme pola forza dito exemplar), pregunteime se realmente somos tan libres como cremos decote.
   Porque mentres teñamos que proclamar, sendo fieis á realidade, “Co/coa xxxxxxxx batemos” mal imos.
   A verdade é que a Igrexa xa pasa desas guerras, quen teña lido algunha historia de “Obispo Morales” de Ja, xa se dará conta que ten moitas máis papeletas para ser denunciada polos da sotana que a portada deste número 1.573.

   Por suposto, estamos deixando aparte o formalismo que o xuiz obviou (e sendo xuiz non se deben obviar) como é que en ningún lugar na portada nin na revista se di que os debuxos corresponden a ningunha persoa en concreto. Supoño que o xeito de facer o asunto ben é contratar un perito que afirme que os debuxos “imitan moito” ós príncipes. Delirante peritaxe. Delirante e sen validez algunha.

   Por outra banda o xuiz esixe ao director de “El Jueves” que identifique o autor ou autores do debuxo. Pero meu rei… teño a portada diante dos fuciños e o debuxo ven claramente ASINADO polo seu debuxante e polo seu guionista. Hai que graduar a vista.

   Por último, como dicía o director e o debuxante en diversos medios a demostración de que a medida é anacrónica e de extrema excepcionalidade (non proporcional ó mal inflixido polo debuxo, que ahí está a clave xurídicamente, penso) é que o xuiz que ordenou o secuestro da publicación, mandou á policía ir á sede do medio a confiscar os “moldes” ou “planchas” da citada portada… RISAS. Pero home de deus, se hai anos que non existen tales “moldes”, ergo… non hai nada que confiscar. Este debeuse quedar nos tempos de “Primeira plana” de Billy Wilder (grande filme que por outra banda non habería que mesturar neste noxento asunto e inmenso director nado en Galicia (si, si, o que ledes)).

   É tan marabillosa a Constitución que ten o estado español? ¿Garante as libertades e a igualdade? Para min a resposta é que aínda cumpríndoa e deseñando leis totalmente constitucionais, non se garanten as liberdades nin a igualdade ante a xustiza e poderes públicos de tódalas persoas. Si, amigos, aquí aínda hai castes. Con “intocables” e todo.

   ¿Que dirá Libertad Digital de todo isto?. A prol da liberdade?, a prol da Coroa?, a prol de “El Jueves”?, en contra de Conde Pumpido?, a prol do xuiz?, a prol da policía?, en contra dos debuxantes?, a prol dos quiosqueiros? Todas as anteriores a un tempo? Ninguna das anteriores?? Creo que coma sempre non o terán moi claro, agás no caso de intervención por parte dos seus amigos ou inimigos (como o fiscal xeral por exemplo), que será cando a súa liña editorial se faga cristalina e unidireccional.

   Nestes momentos é cando máis gañas teño de sair á rúa e a cada persoa que atope darlle, nos fuciños, unha trompada de alegría. Pero coma todos, despois destes minutos de desacougo pensando que non vivimos do xeito que pensamos que vivimos, marcharei á cama e mañá erguereime cedo, collerei a toalla e sairei pola porta cantando o de: “Moito me gusta tumbarme na areia da praia sereia [...]“

   P.P.Hai uns minutos vin este encontro dixital co debuxante da portada, que me parece realmente xenial.

Xullo 20, 2007 | Clasificado en Barely Legal, Cançao por testa, Carmina comulgapta, Porno N'Contrariar | 3 Comentarios 

Porque eu

[...] teño unha banda de rock and roll. Ou iso parece.
Resulta que teño un amigo que se atopaba inmerso no proceso de creación dun grupo musical, con máis entusiasmo que acerto. El sabe tocar o saxo e un pouco a trompeta e xuntouse cun coñecido con parecido forzado a Frank Zappa (que deviría en líder do grupo) que sabía tocar a guitarra eléctrica. Entre os dous foron quen de atopar un aprendiz de machacador de batería, que alomenos leva o ritmo e un tipo que ten unha lixeira idea de tocar os teclados. Conviron en que o guitarrista exercería as funcións de vocalista habitual e os outros ademais de tocar o que puideran farían os coros e incluso poderían cantar algunha canción de cando en vez.

Un día quedei co meu amigo e inesperadamente vinme no medio dunha reunión fundacional dunha banda musical. Eu non tiña interese algún no tema e contrastaba a miña comtemplación do partido de fútbol sub-20 que había na TV do bar coa ruxidora discusión sobre o nome do grupo. Despois de escoitar algúns nomes realmente estúpidos, pensei que estaban nunha competición para ver quen dicía a chorrada máis monumental, daquela tomei a palabra e pregunteille ao líder oficioso da formación: “E ti como te chamabas?” El mirou para min con poucas ganas de falarme e deume o seu alcume para os amigos, eu repliquei: “Non, home, nome e apelidos.” El díxomos con cara de desconfianza. O meu cerebro en 5 milésimas de segundo arranxou un chisco as súas iniciais e a miña gorxa cuspiu: “Xa está, o nome é: ‘HADO y lo mejor de cada quásar‘” Engadín que polo mesmo prezo podería darlles un par de frases para cando lles preguntaran o porqué do nome.
Para a miña sorpresa, ninguén comezou a rir, o cal me desilusionou un pouco, pensara que a miña chorrada gañara o campeonato.
O que veu despois pódese adiviñar, os presentes, pero sobre todos o líder quedaron encantados co nome, o xefe díxome que podía formar parte do grupo como letrista e facer coros ou mesmo cantar algunha tonada. Eu sabía e sei das miñas limitacións melódicas principalmente como productor de son (máis das que teño como consumidor), pero atrevemento non me falta así que aceptei a proposta.

E aquí me tedes, tirándolle das orellas a Zajar por non terme o samovar listo e un anaco de queixo co cal aguilloar a criación da letra dunha canción que me encargaron para mañá.

Por certo o líder, agora si que xa o é oficialmente, é un tipo curioso. O meu amigo coñecíao por persoa interposta (proxy que din os americanos) e parece que dará para escribir máis dun post. Máis madeira!!!!

P.P. Non o busquedes, o grupo aínda non ten web nin fixo aparición en público ningunha. E non apostaría porque a chegue a facer, nin local de ensaio temos. E se dependen de que eu lles escriba algo que funcione despois de poñerlle música, xa podemos adicarnos a ser un grupo “revival” e tocar nas ceas mítin do Partido Galeguista… Carto seguro.

Xullo 4, 2007 | Clasificado en Cançao por testa, Grandes series, Personaxes | 2 Comentarios