Wednesday, 20 de August do 2008

E pur si chove.

Pechando o anel

Cando onte instalei no meu N73 un lector de ebooks e metín o libro para voltar a ler de “Jim Botón y Lucas el maquinista” de Michael Ende, sentín como que retornaba ó momento en que lin un dos primeiros libros da miña vida, en edición do “Círculo de Lectores”, que non aguantou máis de 5 anos sen que lle comezasen a caer as follas, unhas veces espontáneamente e outras por causa da miña irmá. O curioso é que a pesar de que os textos de Michael Ende se fixeron coñecidos a raíz do éxito de “A historia sen fin”, eu ese “best-seller” non o lin ata moito máis tarde, calculo que ata os 12 ou 13 anos.
Pero isto non é todo, busquei “Jim Botón” na Wikipedia e caín na conta de que estiven perdendo os últimos 25 anos lendo todo tipo de obras, cando… ¡¡hai unha segunda parte!!, “Jim Botón y los trece salvajes”. Xa estou tentando adquirila.
Outros dos meus libros de rapaz foron “Apaches e comanches” ou “La venganza de Winnetou” de Karl May.
Certamente resulta curioso que as miñas primeiras lecturas, de temática tan dispar, viñesen de autores alemáns.

Abril 26, 2007 | Clasificado en Documentos canónicos, Intro Versións | 3 Comentarios 

GSM must die

A última raiola de sol coábase polo medio das contras, de madeira envellecida artificialmente, entreabertas. Eu, espido na cama, só, enchoupado en suor, escoitaba o constante berro das ocas ao lonxe. Unha chamada de móbil dábame tregua e oportunidade de quedar a soas coa raiola, o silenzo de oca doente e unha noitiña de turismo rural.
Aire puro, silenzo, rebumbio mol do campo e sexo sen culpa. Naquel momento de suspensión da existencia, ou alomenos de soidade consciente, atacaron, sen agardar ó amencer, as preguntas estricnínicas de sempre, “¿Que fago eu aquí?”, “¿É isto o que quero?”, “¿E con quen quero?”, “¿Por que non armarán máis batifoula esas ocas?”, “¿Debería de me sentir mal?”

As ocas acababan de pór un ovo e tentaban escorrentar ás pitas que se achegaban a el; a terceira pregunta respóstase cunha negación, é todo o que sei e fun quen de arranxar dentro da miña cachola antes de notar unha presión morna e de tacto lene que me levou a tontería de vez co primeiro aloumiño.

Maldita cobertura GSM!!!!

Abril 20, 2007 | Clasificado en Intro Versións, Porno N'Contrariar | Deixa un comentario 

Unha noite na Mariña

[...] unha noite non é nada. Unha semaniña enteira, esa si que é mariñada.

Unha paella maxistralmente executada polo meu tío, bon pan, churrasco.
Uns baños no mar Cantábrico, nin Caribe nin Mediterráneo, en mar aberto, nin ría nin cala nin ostias en vinagre. Auga fría de xustiza pero que deixa a un coma novo.
Un pouco de sol e moito nordés. Aire maiormente puro, praias grandes e abertas de area clara e moi baleiras. E a hortiña, que non falte!
O sitio onde unha boa siesta máis presta.
O mar
A Mariña luguesa, un auténtico paraíso para quen goste da praias sen ter que torrarse coa calor.
Sempre será un pracer disfrutala de cando en vez, alomenos mentres non avance a súa “marbellización”, de mans de constructores interesados, especuladores novatos e alcaldes iñorantes, féridos e duros, imbéciles e escuros.

Só que en Marbella alomenos tiñan rede de saneamento, aquí nin chegaron a iso. Tifus para todos!

Abril 12, 2007 | Clasificado en Aínda non sei, Barely Legal, Cançao por testa, Intro Versións | Deixa un comentario 

O cacharro finlandés

Como o prometido é débeda, porei aquí as miñas primeiras impresións despois de pasar mes e medio con un Nokia N73 como terminal móbil de uso habitual.
O aparello N73

Nas páxinas de Nokia ou en calquera das múltiples ‘reviews’ que hai na rede pódense ver tódalas súas características técnicas mais eu quero simplemente dar conta das miñas impresións persoais.

É o primeiro móbil Nokia que emprego de xeito habitual, tivera un Ericsson, varios Siemens, un Alcatel e un Motorola. O primeiro que fixen despois de recibilo e poñerlle a tarxeta SIM foi probar a conectividade co PC, que é excelente, xa que ten Bluetooth, infrevermellos e trae na caixa o cabe USB.
Despois da primeira recarga da batería procedín a pasarlle o software á versión ‘Music Edition’, seguindo os sinxelos pasos dun tutorial que atopei nun foro adicado a estes temas. A verdade é que eu non atopei diferencias de estabilidade nin de velocidade entre a versión que traía de orixe e a da Music Edition. Esta cuestión, a velocidade de resposta dos menús e das aplicación é a que menos me gusta deste aparello, para o meu gusto tarda moito en arrincar as aplicacións, abrir a axenda ou iniciar unha chamada. Ó parecer é un mal ‘menor’ de tódolos móbiles que levan como sistema operativo Symbian OS.
Polo demais, a cámara, estupenda tanto para video como para fotos, o reproductor de MP3 impresionante, ten integrados dous altofalantes cos que podes escoitar a música en estéreo a un volume alto. De serie tamén trae o mans libres portátil que serve de auriculares para escoitar música. O navegador web sorprendeume gratamente, o lector de PDF moi interesante, a radio FM integrada un descubrimento que uso máis do que pensaba antes de tela.
O calendario no que gardar citas, tarefas pendentes, reunións, etc. está moi ben i é sincronizable con aplicacións no PC mediante a aplicación para o sistema operativo de Mocosoft, ou mediante OpenSync se usamos outro sistema operativo. Un tirón de orellas para Nokia por non facilitar software que funcione en Linux, Mac OSX, etc. Varias veces accedín ao terminal mediante OpenSync sobre OpenObex, non é todo o estable que se desexaría, pero alomenos si que se poden transferir arquivos e datos desde sistemas operativos libres.

En resume estou moi contento con este terminal e cando consiga facer unha sincronización sen ningún problema desde o SO que emprego agora, estarei plenamente satisfeito. Eu por agora non son dos que bota de menos a conectividade Wifi do N95…

Abril 11, 2007 | Clasificado en Documentos, Inspector Gadget | 1 Comentario 

A SS vai no F.E.M.E. (e 2)

En Ferrol parei menos de 3 horiñas, pero deume tempo a tomar un té cuns amigos, ver o paso dunha procesión de Venres Santo da famosa Semana Santa ferrolá e mesmo mercar un billete de FEVE con destiño á Mariña luguesa.
Paso procesional
Xa ía avisado polos meus amigos da lentitude, o excesivo traqueteo (ninguna ‘cosa normal ni corriente’ ) e incluso a probabilidade máis elevada que na Renfe de incidencias técnicas que provocaran retrasos.
O que non sabía era que este FEVE funciona como un auténtico cercanías para Ferrol con paradas cada pouco máis de 500 metros. A súa calidade de ‘estreito’ notábase nada máis entrar no coche xa que, no canto de ter 2+2 asentos por ringleira, separados por un corredor, só tiña 2+1 asentos en cada ringleira.
Os apeadeiros están moito máis coidados que os de ADIF, agora que a vía e o material móbil, están en iguais ou peores condicións.
Consecuencia deste mal estado era que, a pesar da baixísima velocidade do convoio, as xeiras que nos daba acadaban ás veces unha violencia extrema que me fixeron pensar que estaba a piques da hernia discal en máis dunha ocasión, ó provocar unha torsión súpeta na zona superior das costas mentres a inferior permanecía inmóbil pegada á cadeira.

Na estación de Viveiro (que ten outra das Semanas Santas máis concorridas do país) cruzamos ó “Transcantábrico“, un tren de aspecto limpo e renovado, aínda que de deseño clásico, por non decir antigo, que pretende ser de luxo, polo prezo do billete e polo tempo que tarda en facer o seu percorrido turístico. O coche “País Vasco” era o coche pub; o coche “Asturias” era o coche salón e o coche “Galicia” era, como non podía ser doutro xeito, o coche bar…

En Cervo pasamos xusto ó lado da factoría de Alcoa en San Cibrao, unha das poucas industrias de verdade ubicadas no territorio galego con porto propio.
A chimenea de Alcoa
A partir de Burela a noite impediu obter máis fotos e a vista tivo que centrarse en algunha lectura inconclusa das que levaba na mochila.
O balance final do viaxe é que só a necesidade o xustifica, xa que nin o prezo, nin as vistas, nin a comodidade nin a súa suma son abondas para elexir este medio de transporte. Non só o FEVE ou o camiño de ferro son un desastre senon o transporte de viaxeiros en xeral, incluíndo o que se fai por estrada. O último que me pasou foi no momento de desprazarme a Ferrol, tiven que facelo en tren unha hora máis tarde do previsto e por tanto perder o FEVE das 15:18h simplemente porque a compañía que ten a concesión administrativa para a ruta Coruña - Ferrol, ten uns horarios na súa web que non respecta. Deixadez das súas funcións por parte da administración que xestiona as concesións, incumplimento por parte da empresa e desidia por parte de algúns dos empregados (o encollemento de hombreiros é un procedemento ideal de atención ao cliente para moitos deles).

Por todo isto, o sistema de transporte de viaxeiros en Galicia podería describirse coas siglas Fe.M.E. (Ferrocarrís de MENTE Estreita).

Abril 10, 2007 | Clasificado en Aínda non sei, Cançao por testa | 3 Comentarios 

A SS vai no F.E.M.E.

Estou lendo o libro “El ferrocarril en Galicia”, que merquei hai pouco a través dunha libraría galega que vende contra-reembolso. O libro, como o seu autor afirma, non pretende ser un tratado técnico e pormenorizado pero si un acta do estado actual do transporte ferroviario en Galicia (centrado no transporte de viaxeiros), unha recapitulación de como se chegou a este punto e unha serie de apuntamentos da dirección que podería coller este precario medio de transporte no noso país.

Como veredes por algún dos meus primeiros posts, fun quen de vivir en primeira persoa o lamentable estado do camiño de ferro no traxecto Lugo-A Coruña. A liña A Coruña - Santiago - Vigo xa a empregara hai tempo i é das menos malas.
Nesta Semana Santa, que pasei por estas nosas terras, tiven ocasión de coñecer o tramo A Coruña - Ferrol a a maioría do trazado do FEVE en Galicia.
O tramo Coruña - Ferrol está na liña dos peores trens de Europa, como a liña Coruña - Monforte. Este rexional tarda 1 hora e 20 minutos en cubrir a distancia que separa as dúas cidades cando pola estrada pode chegarse en menos de media hora. Os horarios son igualmente lamentables así como os vagóns autopropulsados que fan o servizo.

Dous detalles que fan o viaxe un chisco máis soportable son a beleza da presa de Cecebre e as vistas da ría do Eume nun venres santo soleado.
Entre Betanzos e Miño

E nisto que cheguei a Ferrol do Canciño. (To be continued)

Abril 9, 2007 | Clasificado en Aínda non sei, Cançao por testa, Carmina comulgapta, Porno N'Contrariar | Deixa un comentario