Voar así é morrer de amor
3 Maio 2008Hei de confesar que nunca na miña vida visitara o Grande Teatro, e seica o edificio non tiña de seu ningunha particularidade realmente destacable, mais iso non impediu que fose realmente desabafante que se escangallara o único espazo específico para as artes escénicas que había na cidade das murallas, aínda que o uso do terreo así ceibe fose tan xustificado como a construcción de vivendas de luxo e baixos comerciais.
Por medio dun benquerido amigo decátome de que en Lisboa están a desmontar o Aviâo. Polo que vemos na nova, a causa da súa demolición é ben distinta (aparentemente) da do caso do Grande Teatro, mais, por experiencia vital, resúltame aínda moito máis triste a desaparición desta aeronave adaptada para viaxes de auténtico pracer.
Que hei decir eu do Aviâo? Só fun unha vez, pero é deses sitios nos que hai que ir unha vez. Si, mínimo unha e máximo unha. De certo é un deses marabillosos establecementos.
Foi na despedida de solteiro dun amigo, cun moi bo tino celebrada lonxe do seu lugar de residencia e nunha capital onde os que non estabamos na Galiza podiamos chegar con certa facilidade (desde BCN, Madrid, Londres, etc.) e os que estaban na Galiza chegaban cun pouco máis de dificultade.
Foramos a cear marisco ás un pobo ao que se chegaba cruzando a ponte de Vasco da Gama e a iso das 3 e media da mañá, voltando por unha das múltiples circunvalacións de Lisboa, a chamada Segunda Circular, nun coche de aluguer, un do grupo, que vivira uns cantos anos na cidade, preguntounos se xa queriamos marchar cara a casa e aos pub’s do centro ou queriamos ir a un sitio máis interesante. Nós, co bandullo ben servido, sen dubidalo apuntamos cara a novidade.
Era esta un establecemento xa chegando á cidade, cunha entrada non moi sinxela para alguén non afeito. Cando estás chegando xa te das conta que non é un sitio con forma de avión, é de certo un Convair 880 (de feito é dos últimos que quedan no mundo, só tedes que ler a páxina da Wikipedia que o cita) aparcado entre dúas autopistas da entrada de Lisboa.
Pouca luz por fóra. Unha escada, lévate á porta traseira, onde te recibe un home de americana e avanzada idade (uns 60 e moitos anos).
Dache unha especie de bono de cartón onde che anotarán todo tipo de consumicións. De ahí pasas á cabina de pasaxeiros, onde non queda nin rastro dos asentos dun avión comercial, no canto diso hai unha ringleira de amplos sofás para unhas 5 persoas a cada lado, pegados as xanelas xusto no centro do aviâo interrómpese a secuencia de lecer para deixar un espazo á acción, unha barra de aceiro inoxidable, anclada ao teito e ao chan indícabanos que as grandes cousas haberiamos de telas por alí…
Onde estaría a división da clase business, había unha nova estancia, separada por unha cortiniña escura, unha estancia para o persoal e outras cousas, tamén persoais.
Sentamos no sofá, pedimos unhas copas (a 7 euros!) e relaxados, nun ambiente sen moito fume nin moia luz, comezamos a ver pasar a beleza por diante de nós.
As rapazas, para chegar ao seu punto de amarre, a barra do centro, tiñan que pasar a escasos centímetros, xa que saían da cortiniña escura…
Aproveitarei para facer un inciso, hai dúas cousas que me provocan unha baixada automática e temporalmente irreversible da líbido, estas son, a vulgaridade e a sordidez. Hei recoñecer que cando nos achegábamos ao establecemento, estaba certo que ámbalas dúas condicións se ían dar. Cando entramos, caín na conta de que non parecía tan vulgar o asunto, i en canto o primeiro espectáculo comezou comprobei que tampouco estabamos nos baixos fondos do Londres de Sherlock Holmes.
As rapazas, todas entre uns 20 e máimo 30 ou 30 e poucos. Unhas facianas preciosas, variedade na complexión, desde delgadas a tronchudas sen chegar a estar recheas, pel perfecta bronceada, semi-bronceada e mesmo clariña dunha rubia. Curiosamente non había ninguna mulata ou negra.
OS nomes artísticos do máis tradicional, Luciana, Soidade, Roseme, Laura… Os espectáculos de cada unha, breves, sensuais e profesionais.
Un baile privado no aviâo consistía en que ías á cabina dos pilotos coa rapaza escollida e alí se facía o servizo (moi cerca desta peza), a diferencia doutros lugares onde o baile non é tan privado se non que a rapaza se achega ao afortunado, no mesmo recinto onde está toda a xente e alí faille, a escasos milímetros, o hipnotizante ritual.
E nisto, sen saber ben porque ou porque non, alá fun eu cara a cabina da tripulación da man da Luciana, unha preciosa brasileira dus 21 anos, de complexión semi-delgada pel semi-bronceada, mol e lene como poucas e de case innecesaria depilación. Cun excelente humor e ganas de conversar con ese doce acento brasileiro, fixo que chegara a borde do colapso con incrible facilidade. Se algunha vez na miña vida botei fume polas orellas foi nese momento. E non vos digo nada cando se sentou no meu colo para seguir conversando nun ámbito de maior proximidade táctil. Máis detalles non darei pero ao sair de alí, o estado de shock tapaba, sobradamente (como diría o amigo Pérez Varela), o estado de absoluta excitación. De feito tampouco fun quen de dar explicacións aos meus compañeiros de visita no resto da noite.
Cando eles decidiron, pagamos as consumicións e saimos da aeronave, neste caso en dirección ao piso onde estabamos, nunha decisión na que eu tampouco tiven parte.
Menos mal que non houben de conducir eu, xa que a imaxe que cubría a miña vista por completo, ata o día seguinte, tanto esperto como durmido, era a Luciana diante de min, espida, presenteándome un beijinho no nariz e inquerindo: E de onde é que vc é?
Grandes distancias
29 Marzo 2008Na miña empresa usamos o Lotus Notes. Podémonos conectar a través da web, o cal quere dicir que é posíbel recibir e enviar mails de traballo comodamente desde a casa un sábado ás 10 da noite. Ainda non temos acceso á rede da oficina desde calquer sitio. Pero acabará por ocurrir, e xa me vexo facendo informes as 24 horas do dia.
Desde que se inventou o telégrafo ata hoxe, seguimos unha traxectoria nítida cara a inmediatez temporal e espacial. Anceiamos un mundo onde a información estea en todos os lugares, o que equivale a dicir en ningún. Cada vez percorremos maiores distancias en menos tempo e cun prezo menor. Recibimos mensaxes en tempo real e podemos mover o capital (quen o teña) polo mundo adiante instantáneamente e con custo cercano a cero -poucas cousas hai mais desprestixiadas hoxe en día, mesmo nun senso moral, que un arancel. En resumo, o que hoxe é, ou nos parece, bon é a inmediatez, a supresión das distancias e das dilacións, a accesibilidade total: a ubicuidade.
Había un tempo en que esperábamos dous anos para que unha película que non puideramos ver no cinema saíse en vídeo. En que un xogo nun Amstrad CPC 464 tardaba 15 minutos en cargar. En que cruzar Galiza para ir de Oblómovka ás Rías Baixas levaba tanto tempo que había que parar a xantar polo camiño. E eu aínda lembro a impaciencia con que volvíamos do videoclube coa cinta de “Commando” baixo o brazo, a expectación de ver como as últimas liñas horizontais completaban a imaxe de presentación do “Street Fighter”, e as empanadas que devoraba cos meus curmaos nalgunha leira perdida da Galiza interior, á espera de retomar a viaxe para chegar á praia. Canto mais esforzo requiren as cousas máis vívidas son as emocions que nos reportan.
E a min paréceme un adianto que haxa, por exemplo, liñas aéreas low-cost que che permitan plantarte en Londres por catro pesos. Só digo que antes unha viaxe por Europa era a viaxe da tua vida e agora… é un fin de semana mais nunha cidade que non está mal. Desde que todo está á volta da esquina, Vladivostok non é o que era. Todo isto está mui ben, pero acho que perdimos algo polo camiño.
Desde hai algún tempo, só resisto a literatura de evasión. Últimamente estou lendo a triloxía da Fundación, de Isaac Asímov. Sucede dentro dunhas decenas de miles de anos, cando a humanidade está espallada pola Galaxia enteira e xa nen lembra as suas orixes. Para poder desplazarse polas vastísimas extensions do seu hábitat as naves deben facer saltos hiperespaciais cos que cubren distancias de milleiros de anos luz nun instante. Pero estes saltos son dificultosos, un pode aparecer a varios parsecs de distancia do punto requerido e a unica maneira de escapar a unha morte segura perdido no vacío é buscar tres estrelas coñecidas entre a inmensidade da Vía Láctea para poder determinar as coordenadas da nave. Hai que pasar semanas calculando o seguinte salto mentres se come noxenta comida en lata. As comunicacions interestelares son caras e inseguras. Hai mundos que quedan isolados do resto da civilización e retroceden á barbarie. Asi pois, nese mundo hipertecnificado as cousas son difíciles, hai que ser paciente e teimudo para obtelas, hai que ser audaz e destemido, hai que ser… un aventureiro.
Pero o noso mundo xa é pequeno de mais para sermos aventureiros. Matamos as esperas infindas e os percorridos interminábeis e con eles a aventura.
Hoxendía, mires onde mires, encontras unha inflación lírica. Na TV, series de repetitivas e pretendidamente profundas relacions persoais; nos blogs, introspeccións e autoanálises baratas. Sentimentos, lírica por todas partes. Nunca entenderei o título da canción. O que hoxe vivimos son malos tempos para a épica. Porque sen grandes distancias non hai épica.
Pero non vos desanimedes, todo isto só quere dicir que agora o único pobo capacitado para a aventura somos os galegos.
Completando a realidade
17 Marzo 2008Xa hai tempo, falei por aquí do grande momento de Fernando Arrabal na tele. Agora, seguindo a Grande Serie de transcripcións necesarias, tentarei deixar por escrito constancia do circo que montaron os Fernando’s. Cousa que resulta moi complexa e para a que solicito colaboración dos abondosos lectores que visitan a miña dacha.
En primeiro lugar habería que identificar aos participantes na tertulia, os que están claros son Fernando Arrabal e Fernando Sanchez Dragó identificados na transcripción como FA e FSD respectivamente. Hai un tal Mario Sanz ou Saenz ou Sans, que habería que identificar con claridade e logo está o barbas nado en Orán e algún máis. Sería interesante identificar os representados como P1 e P2. Asemade, quen é o tal Campillo? Calquera colaboración neste aspecto será agradecida.
Por outra banda se alguén dentifica as partes inintelixibles, ben por unha conectividade superdotada na zona do córtex cerebral que procesa o son, ou ben porque mediante medios tecnolóxicos consigue amplificar e aclarar eses sons apalpuzados, pois tamén serían favores que se agradecerán. Marco en azul unhas verbas non recoñecidas do tipo da barba.
O meu non moi logrado intento de transcripción do video que se cita no post titulado “Fenil Alanina, Cojones ya” é o seguinte:
FA - El mileniarisme, hablamos de milenarismo, ¡cojones ya!
P2 - Pues vale, dame la palabra.
FA - Hablamos de mineralismo.
P2 - Muy bien, pues cállate, yo voy
FA - Estamos hablando del Apocalipsis y hablemos del milenarismo. El milenarismo va a llegarrrrrrrr.
P2 - Siempre va a llegar…
FA - ¡Va a llegar! ¡Déjame hablar! ¡Deja hablar…! miniioría sshsileciosa.P1 - Lo siento, me voy a oponer con toda mi fuerza a los guruismos,
P1 - Sí, sí, porque es que si se te deja vas a montar una secta y si
tenés exito como todos los heréticos que llegan de telemarketing la […..]FA - Pero todos los españoles estan a favor de mi, querido amigo.
P1 - Si pero yo soy extranjero, yo soy español vocacional, al contrario de tu, yo lo decidí [……..]!!!!
Varios, gargalladas falsísimas - JAJAJAJAJAJAJJAJAJAJAJAJ
FA - Pero yo soy de Marruecos
P1 - Yo nací en Orán, en África,
FSD - Cuidado con la mesa.
P1 - de padre húngaro y madre inglesa, y escogí de ser español… pero esta es otra historia.
FSD- André B[…] Vamos a pasar la pelota a MArio SansDéjale hablar
P1 - Quiero decir algo importante
P1 - Estamos a mitad de camino entre dos fechas brutales de una tradición inmensa, que marca Europa […]
FSD - Fernando, Fernando te vas a cargar la mesa por favor y te vas a hacer daño
FSD - Fernando, si Campillo deja de sujetar la mesa te pegas una bofetada.
FSD - Mario Sans, corta micros
FA - Déjame hablar!
FSD - Por favor
P1 - No te dejaré, para darte razones no te dejaré hablar
FA - La minoría silenciosa, La minioría silenciosa no se deja hablar porque la minoría silenciosa es católica, fea y sentimental.
FA - Y sobre todo judía.
P2 - Callada, callada, callada.
FSD - Fernando, Fernando, permite que te diga amistosamente que hoy te estás repitiendo y no se te entiende nada,
FSD - Así que deja hablar a MArio Sanz
FSD - Pero no te sientes en la mesa, que la tiene que sujetar Campillo que si no se vence.
FSD - Mario, MArio, por favor.
FSD - Venga Fernando vete a tu sitio
P2 - [] una obra de teatro, no?
P1 - De Keter a Markut en los albores eufilepticos existe una leccion que tú conoces y que sería realmente fundamental ahora, para todos.
FSD - Mario, por favor, ibas a decir algo, no?
FA - Muak, muak
Agardo que vos preste!
ComBito Sinato
13 Marzo 2008Hoxe síntome un home novo. Fun ao ximnasio despois de tres meses sen pisalo.
É por iso que vou a comezar unha nova Grande Serie.
A serie das transcricións. Resulta que anda pola rede moito material sonoro e audiovisual, pero se non for polas famosas “tags” ou mesmo comentarios ent exto que se lle engaden, non seriamos quen de atopalos. Iso pasa con auténticas xoias oblomovistas ou de culto, alomenos para min. Como me parece unha mágoa que ese material non poda ser catalogado mediante a tecnoloxía actual, decidín, na medida do posible (e verdes que en moitos casos é tarefa de titáns) transcribir algún material do que non atopei plasmación textual na rede, e polo tanto, posibilidade de buscalo cun pouco de precisión.
A proba de conceito fíxena cun MP3 que ten como protagonista ao Mestre. Ao Mestre Cañita Brava. O MP3 titúlase “El fuigitivo” e a transcripción aparte de ser Cañita en estado puro, foi do máis difícil que fixen nos últimos anos, pero creo que o resultado mereceu o esforzo.
En breve poñerei ao voso dispor o MP3.
A transcrición literal:
Lararará
Lararara raá rará
Quisieraaa logrará llegastal fin,
lo perderá hastanofindiamó.Libre!!!
Para escapá de teniente YaAraLibre!!!
Para atrapá hombre mango que oyó de su crime combito sinato posu esposa que no hei cometidoLibre!!!
paraistorinsólido pa dotor Richar Kimbo no es un fuGUitivo
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah
Polo que me dixeron, esta actuación, alomenos a versión que teño eu, porque lembremos que Cañita improvisa e cada actuación é única, foi nun programa de TV que presentaba Concha Velasco. Aa parecer o “Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaah” do final ía acompañado dunha carreira de Cañita polo plató.
O contido sonoro. El Fugitivo. Cañita Brava
No news, strange news
25 Xaneiro 2008Outro lamentable día deses nos que te das conta de que, naturalmente, estás a queimar a túa vida como se dunha variña de incenso se tratase.
Nos que me pregunto: ¿Para que traballar?, se a capa de xeo está máis delgada ca nunca.
A carón da miña casa, xusto nos portais adxacentes hai dous bares, pero dous bares deses, de borrachos impenitentes.
Nun deles habitan como 3 ou 4 borrachos/as residentes, dos de curza 24×7, uns “Certified Chuzas”. Unha muller duns 55 anos que parece un cruce entre Mr. Potato e Don Pimpón, coa sua filla de 5 ou 6 anos que xa apunta maneiras para herdar esa tiara de Miss Universo, outra extremadamente delgada e esmaiolada, que ten pinta de ionki semiacabada e que non para de berrar ao seu fillo duns 7 anos. Tamén están os donos do bar, uns semivellos grises, e de cando en vez, anda por alí a sua filla duns 17 anos, preciosa, pel perfecta, ollos claros, na que agroma de xeito estrano a beleza nesa escura cova.
O outro garito é unha suposta hamburguesería con mobiliario dos anos 50, uns 30 metros cadrados de pó e cotra con rango de antigüidade, no que prácticamente só habita o dono, un home de calva sempre suorosa, camisa arremangada e uns 55-60 anos. Apostaría que a prancha non funcionou alomenos nos últimos dez anos e nunca acertei a ver máis de dúas persoas nese antro. ¿E como segue aberto? Pois… Tapadeira seguro…
En días como este é cando me vexo claramente como un non moi lonxano habitante dun deses dous garitos ou das súas virtuais franquicias en calquera cidade do mundo.
Porque probablemente será o que me quede, sacar o certificado.
No love, StrangeLove (Doutor).
Pei Lam ou a esfera do extraordinario
31 Decembro 2007Desde que voltei a ir ao ximnasio e a practicar Tai Chi, coñecín ou alomenos observei a unha manchea de xente ben curiosa, probablemente a maioría non son nin raros nin están fóra do común, pero si merecen unha observación detida, aínda que o ánimo sexa puramente de ocio.
Unha desas persoas é o Pei Lam. É un rapaz chinés duns 25 anos. Ven dunha aldea do interior da China continental e curiosamente, sabía da existencia dunha arte marcial denominada TaiChi pero non tiña máis idea dela ata que chegou a Barcelona e lle deu por empezar a practicar. De feito fala bastante ben español e empezou coas clases de catalán moito antes de intentar a súa primeira forma marcial.
O sentido común diría que, no seu caso, a única vantaxe que tería sobre min para aprender TaiChi e facer T’ui Shou sería saber o significado dos nomes chineses dos exercicios e pronuncialos con total propiedade. Pero, a súa vantaxe xorde dunha característica moi persoal, probablemente favorecida polo entorno cultural e social que no caso das artes marciais e, na miña opinión, da vida, devén nunha característica de fonda importancia.
Porque, benqueridos e abondosos lectores meus, a derrota do ego, a aceptación da derrota, a aceptación da derrota do ego e mesmo a aceptación da cristalización do triunfo e da derrota son retos duros de carallo. Podes pensalo e repetilo 20 veces, pero no fondo, cando neses momentos de silenzo externo e conversa interna agroma a confesión sincera, caes na conta de que custa moito máis do que pensabas. A chegada aos límites no eido laboral, físico ou intelectual, unha perda no eido emocional… Son cousas contra as que loitamos con tódalas nosas forzas, para estirar os límites, ocultar esas limitacións ou mesmo evitar a perda dunha persoa que, cando somos sinceros con nós mesmos, confesamos que o noso ego nos obriga a evitar a perda por moi inútil ou causante de dor que sexa tal xesto irracional.
E o Pei Lam, ese miúdo rapaz chinés de aldea, a quen, polo que conta, a vida non tratou demasiado xenerosamente, ten todo iso asumido dun xeito natural. O sorriso co que che agasalla despois de cometer o seu enésimo erro no camiño de aprender é amistoso, franco e auténtico. O mesmo que exhibe xusto despois de ter un sorprendente acerto.
Pra rematala, volto por Nadal á Terra i en toda a cidade non se poden atopar marcos caros!!!! Meu Deus, cando subsanarán este deficit de anos de marcos caros? Cada ano pasa o mesmo, se os repoñen (que aínda non o sei) sempre que chego eu, acabáronse os marcos caros. Eu os baratos non os quero para nada…
Post Post
-Riiiiing
-Hello?
-Caroline.
-Sonny?
-I need to know some, Caroline. The way we used to be together, I… I don’t mean lately… but before. It was real, wasn’t it?
-Yeah, it was, it’d better was. Sonny, what’s wrong?
-Nothing, Caroline
Pois iso, amigo Sonny, aprende de Pei Lam.
Neve na Florida
15 Decembro 2007Palmeiras, flamencos, un mozo facendo windsurf, una rapaza en bikini pola rúa, un xogador de jai-alai, o hipódromo, uns Rolls Royce, primeira liña de praia, un guacamaio, carreiras de cans, un edificio singular, dúas loiras en bikini saíndo dun hotel e unha carreira de lanchas offshore, intercalando varias tomas do mar desde un helicóptero a baixa altura.
Inconfundible, non é? Burnett ou Crocket, esa é a única dúbida que teño.
Esa doce e oitenteramente elegante decadencia…
Eses guións que escurecían en grande medida a luminosidade natural e artificial da Florida con maior recorrido dos personaxes que a maioría de series do momento.
Esa forma de laiar dos sintetizadores analóxicos de Jan Hammer (neses tempos nin samples nin pollas fritidas)
É o meu S. Andrés de Teixido, alomenos a indumentaria, as gafas e as localizacións.
O coche, o crocodilo e o iate ó peor quedan para despois de…
P.D. “Tes que aprender a soportar a calor, Ricardo. É como a vida, repetímonos tantas veces que non importa a calor que faga, cedo ou tarde virá unha airexa refrescante.” Sony Burnett en “Definitely Miami”. Capítulo 2×13. Miami Vice
Engado:
Haute Athéisme
8 Decembro 2007Cando era neno, desde o momento en que lembro, nunca tiven moita idea de que era iso de “Deus”. Será que os meus pais non me machacaron coa idea desde o berces, probablemente por deixadez, pero agradezo que non lles deran falaces argumentos aos que postulan que tal concepto é “innato” e natural ao ser humano.
Chegados os 7 ou 8 anos tocou empezar a preparar un dos hitos tradicionais da nenez: a primeira comunión. E por suposto, o proceso axeitado para preparar tal evento era ir á vella escola a aprender o catecismo.
Nesas aulas da vella escola que fedían a humidade e madeira podre, unhas velliñas beatas ou uns rapaces novos, facíannos un repaso voluntarioso do catecismo de “Ediciones Paulinas”.
Do que eles dicían e preguntaban aos meus compañeiros de sábado tarde eu deducía que eu era un tipo ben raro, ben anormal. Os meus compañeiros tiñan no seu cerebro e no seu corazón o concepto de Deus, polo que comentaban, incluso desde antes de saber falar. A min aquelo de eterno, omnisciente e todopoderoso soábame raro e curioso. Ó resto dos presentes parecialles o máis natural do mundo. I eu, marabillado.
Tamén hei de confesar por primeira vez que as miñas innumerables perrenchas coa miña nai para non ir ao catecismo e quedar vendo unha das múltiples películas de Tarzán ou unha de vaqueiros das que ponían en “Primera Sesión” tiñan un motivo oculto, o cal lembro que nin eu mesmo nese momento tiña claro. Ese motivo é que realmente detestaba as clases do catecismo. Consideraba que non aprendía nada, as aulas eran noxentas, os compañeiros uns descoñecidos, non como os da escola, cos que xa levaba 4 anos. E non era por non estudiar, o “Credo” ou o “Gloria” aprendino en 10 minutos antes dunha das clases, senon porque me desagradaba o raro que me sentía entre aquela xente dotada dese don tan común que era a fé.
Máis tarde, xa no instituto, tiven o atrevemento de preguntarlle ao profesor de Relixión de onde saía o concepto de Deus no ser humano, e por suposto recalcoume a súa condición de innato. Porque si, por imposición materna (e un pouco de medo ao descoñecido, hei recoñecelo), escollín Relixión no canto de Ética. Non aprendín moito, pero acumulei anécdotas a esgalla e frases que quedarán para a posteridade.
Lembro que cuns 12 ou 13 anos, escribín nun papeliño de libreta, unhas pequenas anotacións sobre o que eu cría que pasaba cando unha persoa morría, conviccións coas que sigo ata o momento. Ese papeliño perdeuse, unha mágoa, sería unha lembranza vital a gardar na miña artesa do tempo persoal. Eu considero ao respecto, que cando morremos, cando desaparece a nosa coordinación orgánica por morte cerebral, deixamos de constituir un ser pluricelular para ser un conxunto de células agonizantes non afeitas a vivir por separado, e pouco despois un anaco de materia orgánica, a cal o medio descomporá con maior ou menor celeridade. Despois de ese evento, nada. A reutilización da materia que nos constitúe por parte do medio, e punto.
A idea, o concepto da persoa falecida pode seguir na memoria de quen a coñeceu, ou mesmo formarse indirectamente na imaxinación doutras persoas que non tiveran contacto directo coa mesma.
Un dos principais argumentos que nos daban no catecismo para crer en Deus e nunha vida eterna era “o medo a que non haxa nada despois”. Non sei se será curioso, pero a min iso nunca me deu medo, pensar que se morro mañá, desaparecerei absolutamente, que non hai nada máis aló. Nin sequera me sume na desesperanza saber iso.
E iso que non fai falta moito para conseguir deprimirme…
