Friday, 13 de January do 2017

E pur si chove.

O fracaso da loxística: Un caso lugués

O concepto de “xestión da cadea de suministros” (en inglés, Supply Chain Management) foi introducido no ano 1982 por Keith Oliver. Nese momento xa era notorio que algo non funcionaba ben na loxística dun establecemento lugués senlleiro.

E este fracaso incidía especialmente nun dos produtos estrela do tal establecemento. Supoño que a calquera que vivira un mínimo dun par de anos en Lugo non lle resultará especialmente complicado deducir a partir da imaxe inserida, de cal establecemento estamos a falar.

O aviso na vidreira do local

Se acabaron los marcos caros

O cartel indicado non só apareceu en algún momento dos primeiros 80’s na sé ubicada na confluencia das rúas Nova e San Froilán senon que cando o negocio mantivo un local na Avenida da Coruña, o cartel co aviso era o máis destacable do escaparate de tal delegación. Mención aparte merece a discusión arredor de se as cristaleiras do tal negocio teñen invertidas as horas de configuración e creatividade necesarias para ser cualificadas como “escaparate”. Simplemente son vidros que deixan ver o interior do establecemento, sen ningunha intención de marketing ou mesmo decorativa, a cal se podería supor polo obxecto social do negocio.

¿Para cando os donos de Nova Rúa se darán conta de que o seu modelo de procesos para o suministro de marcos caros leva atascado 35 anos? É unha das preguntas sen resposta máis antigas (da Idade Moderna) na cidade da muralla.

Tú tenías La Razón y no te hice caso

A última ocasión que me aloxei nun hotel da cadea Silken, o segundo día atopei sobre a cama, colocado con maior arte que o meu pixama, un exemplar do diario “La Razón”.
Ademais de facer unha inmediata e pouco fundamentada ubicación ideolóxica dos directivos da cadea hostaleira, collín o diario e dirixinme sen mais dilación ao aseo.
A verdade é que o contido non agocha nada, é algo que me gustou, non xoga co lector ao labirinto da moderación. É xenebra a pao seco, nada de botarlle tónicas premium.
O formato tenme gracia, conserva ese aspecto antigo-renovado.
Sen dúbida caguei máis a gusto que con El País. Un dato a valorar.

Vórtice trouleiro

Hai algo menos dun mes prodigueime pola mariña luguesa e pola noite achegueime a un campo da festa anónimo nas inmediacións da praia de Reinante. Unha trío por toda orquesta, unha acordeonista rusa coa pinta do teclista de Astrud e un número razoable de borrachos tentando subir a ambos palcos.
É complexo ser galego sen visitar de xeito periódico unha verbena, grande ou pequena. Porque a San Andrés de Teixido chega con ir unha vez na vida. Iso aínda o teño pendente eu.

A sega do pan

Onte falaba miña nai cunha veciña que tamén tivo que partir cara ó exilio.

Falaban de como sempre procuraban ter a sega do pan feita para o día de Santiago para despois poder ir ás festas de Illán. Xa daquela era unha festa pequeniña, pero nun tempo no que non había TV ni Intenné nin nada diso, unha noite coas irmás e as veciñas no campo da festa era cousa bonita. E máis tendo en conta que sempre era despois de deixar ben rematadas as faenas no campo, nas cortes e na casa. Non había horarios.

Logo, xusto antes das festas do Luján había que ter segado e recollido o trigo. Outro traballo baixo un sol abafante, cheo de pó dos cereais, mallas multitudinarias… Traballos de verdade, non coma os nosos…

Pasade un bo día da Patria!

E para quen gaste Spotify, un agasallo.

P.P. Para quen non o saiba, “pan” na Terra Chá é o nome co que se coñece ao centeo. Aínda hoxendía “poñer unha leira de pan” significa sementar a leira con centeo.

Arrecendo de MSX

Na última visita á casa dos meus pais subín ao faiado e atopei unha caixa gris que facía anos que non abría, e ao ver aquel marabilloso letreiro de MSX non puiden deixar de desembalar de novo o meu primeiro PC, un Sony HB 501P .

E o máis marabilloso non foi lembrar tódalas tardes de entretemento, mesmo de aprendizaxe e misterio, senon o arrecendo de cando abrín a caixa por primeira vez.

Das poucas cousas que conservo na miña memoria de xeito nídio e a lembranza dese arrecendo mesturado coa ilusión de ter un PC, todo un MSX, parecido, mais distinto aos que había no cole.

O mellor é que ese marabilloso cheiro aínda se conserva en proporción ínfima. O poder detectalo aínda e que esperte esa zona da miña memoria fonda é algo tan tan tan pracenteiro…

Tanxencias

Estou de pé, tomando o primeiro café da mañá. Noto unha estraña e leve sensación, unhas cóxegas na barriga. Cambio de postura, acomódome… Non, sigue aí.

Baixo a vista e vexo como a ringleira de botons da miña camisa cae verticalmente ata que, xusto por riba do embigo, a barriga deforma este descenso perfecto. Efectivamente, meus, a curva da felicidade chegou ao punto crítico de tanxencia. Dentro de pouco será unha pequena prominencia. A caída da camisa é o límite e na vida de todo home chega o momento  de cruzalo.

Xa case estou do outro lado e nada pode determe: “Zahar! Outra de filloas!” (onde andará metido ese langrán?)

Páxina seguinte »